یعنی چه
المجیب از صفات و اسماء الحسنی الهی است و به معنای کسی است که دعاها، فریادخواهیها و درخواستهای بندگان را با بخشش، عطا و قبول پاسخ میدهد.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، واژه «المجیب» به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنمای «برآورنده حاجت» یا «از صفات خداوند به معنی اجابتکننده» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در ترجمه انگلیسی اسماء الهی، برای انتقال مفهوم اجابتکنندگی و پاسخگویی بی-واسطه خداوند از این واژگان استفاده میشود.
به عربی
این واژه در زبان عربی از ریشه ثلاثی مجرد «ج و ب» (جَوْب) مشتق شده که در باب افعال به معنای بازگرداندن سخن و پاسخ دادن به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون پاسخدهنده، برآورنده، نیایشپذیر و شنونده و قبولکننده دعا هستند. کلماتی مانند جواب، مجاب و استجابت نیز با آن همخانوادهاند.
در قرآن
این کلمه و مشتقاتش بارها در قرآن آمده است، اما خود لفظ «مجیب» یکبار به صورت مفرد در آیه ۶۱ سوره هود («إِنَّ رَبِّی قَرِیبٌ مُجِیبٌ») و یکبار به صورت جمع در آیه ۷۵ سوره صافات («فَلَنِعْمَ الْمُجِیبُونَ») به عنوان صفت خداوند ذکر شده است.
نماد چیست
در فرهنگ عرفانی و اسلامی، اسم المجیب نماد آگاهی مطلق خداوند از احوال بندگان و نشانهٔ آن است که هیچ فریادخواهی و دعایی در جهان هستی بدون پاسخ و رها باقی نمیماند.
جمعبندی و توضیح کامل المجیب
واژه «المجیب» یکی از نامهای زیبای خداوند (اسماء الحسنی) است که ریشه در زبان عربی دارد و به معنای پاسخدهنده، اجابتکننده و برآورندهٔ نیازها و دعاهای بندگان است. این صفت نشاندهنده رابطه نزدیک، مستقیم و بیواسطه میان خالق و مخلوق است که در ادبیات دینی و قرآنی جایگاه ویژهای دارد.
در متون مقدس قرآن، این واژه صراحتاً دو بار برای توصیف پروردگار به کار رفته است؛ یکبار به صورت مفرد که بر نزدیکی و پاسخگو بودن خدا تأکید میکند و بار دیگر به صورت جمع که نشاندهنده کیفیت بینظیر اجابت الهی در حق پیامبرانی چون حضرت نوح (ع) است. این اسم در فرهنگ عرفانی همواره مایه آرامش، امیدواری و تکیهگاه روحی مؤمنان در جلوههای مختلف زندگی بوده است.