یعنی چه
بلقاء واژهای عربی به معنای دورنگ یا پیسه است و بهطور ویژه برای توصیف مادهاسبی به کار میرود که رنگ پوست یا موی آن ترکیبی از سیاهی و سپیدی باشد. همچنین این کلمه نام تاریخی یک منطقه پهناور و کوهستانی در شرق رود اردن (استان بلقاء کنونی) است.
تلفظ
این واژه با فتح ب، سکون لام و قافيه ممدوده به صورت «بَلْقاء» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «اسب سیاه و سفید» یا «مؤنث ابلق»، واژه ۵ حرفی «بلقاء» مد نظر است.
به انگلیسی
برای توصیف اسب یا حیوانات دورنگ در زبان انگلیسی از واژههای فوق استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی و آذربایجانی به ویژگی دورنگ بودن و ابلق، آلاجا میگویند.
به فارسی
در لغتنامههای فارسی برای برگردان بلقاء از واژههای اصیلی چون «پیسه» و «دورنگ» استفاده شده است که ویژگی آمیختگی دو رنگ متضاد را میرساند.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ عامه، رنگ ابلق و اسب بلقاء نمادی از تغییرات ناگهانی روزگار و دوگانگیهای جهان مانند شب و روز یا خیر و شر است. همچنین در ضربالمثلهای عربی، عبارت «طلب الأبلق العقوق» (خواستن اسب ابلقِ آبستن) کنایه و نمادی از طلب کردن یک امر کاملاً محال و نایاب است.
جمعبندی و توضیح کامل بلقائ
واژهٔ «بلقاء» یک لغت اصیل عربی از ریشه «ب ل ق» است که در زبان و ادبیات فارسی کاربرد دارد. این کلمه در اصل صفت مؤنث برای واژهٔ «ابلق» بوده و به هر شیء یا جانداری (بهویژه اسب ماده) اشاره دارد که پوستی دورنگ و ترکیبی از سیاه و سفید داشته باشد. علاوه بر این معنای توصیفی، بلقاء نام جغرافیایی منطقهای کهن و استراتژیک در کشور اردن امروزی نیز به شمار میرود.
نکتهٔ بسیار مهم در بررسی این واژه، تمایز املایی و معنایی آن با عبارات مشابه در متون مذهبی است. در برخی آیات قرآن کریم کلمهٔ «بِلِقَاءِ» آمده که ترکیب حرف جر «بِ» و واژه «لِقَاء» به معنی دیدار است و نباید با واژهٔ «بَلْقاء» به معنی دورنگ اشتباه گرفته شود. در نگاه نمادین نیز، این کلمه بازتابدهنده مفهوم تضاد، دوگانگیِ روزگار و در مواردی کنایه از امور دستنیافتنی است.