یعنی چه
واژه نقمة (در فارسی: نقمت) در لغت به معنای خشم همراه با کیفر، بلا، مصیبت و مجازات سخت است. این کلمه معمولاً به عنوان پیامد و عقوبت کارهای ناپسند یا کفران نعمتها به کار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان عربی به صورت نِقْمَة (با کسر نون و سکون قاف) تلفظ میشود و در زبان فارسی معمولاً با تاء تأنیث کشیده به صورت نِقمت خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه نقمة یا نقمت به عنوان پاسخ برای طراحانی که معادل بلا، عذاب، مجازات یا ضد نعمت را میخواهند، کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، برای ترجمه این واژه به انگلیسی از کلماتی که مفهوم کیفر الهی، انتقام یا مجازات سخت را میرسانند، استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این واژه از ریشه سه حرفی ن-ق-م مشتق شده و به معنای انکار کردن چیزی همراه با مجازات سخت در پی آن است.
به فارسی
معادلهای دقیق این کلمه در زبان فارسی شامل واژههایی چون پادافره (کیفر)، بلا، سختگیری، خشم و عذاب است که به عنوان روی دیگر سکه نعمت شناخته میشود.
در قرآن
ریشه این واژه و مشتقات آن مانند انتقام و منتقمون بارها در قرآن کریم به کار رفته است. در مفاهیم قرآنی، این اصطلاح به مجازات و عدالت تنبیهی خداوند در برابر ستمگران و کافران اشاره دارد، که نه از سر کینه شخصی، بلکه بر پایه عدالت است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، نقمة نماد چرخه مکافات عمل و عدالت تنبیهی است. این واژه نشان میدهد که ناسپاسی و کفران در برابر نعمتها، به صورت طبیعی موجب نزول بلا و سختگیری روزگار میگردد.
جمعبندی و توضیح کامل نقمة
واژه نقمة که در متون فارسی بیشتر به صورت نقمت دیده میشود، ریشه در زبان عربی دارد و به معنای عذاب، عقوبت، بلا و مجازاتی است که به عنوان کیفرِ یک عمل ناپسند یا کفران یک موهبت نازل میشود. این کلمه به طور دقیق نقطه مقابل نعمت قرار دارد و در نظام فکری و ادبی، نشاندهنده تعادل میان مهر و قهر در جهان است.
در کاربردهای مذهبی و قرآنی، این واژه بر خلاف تصور عامیانه به معنی کینهتوزی شخصی نیست، بلکه بازتابدهنده عدالت مطلق و تنبیه قانونمند ستمگران است. در اشعار و متون کهن فارسی نیز فراوان از تقابل نعمت و نقمت برای یادآوری زودگذر بودن خوشیها و لزوم شکرگزاری استفاده شده است.