یعنی چه
در لغت و اصطلاح منطق، برهان به معنای دلیل بیّن و جداکننده حق از باطل است. این واژه به عالیترین نوع استدلال (قیاس) اشاره دارد که مقدمات و نتایج آن کاملاً یقینی، روشن و غیرقابلانکار باشند و تاریکی شک و شبهه را از بین ببرند.
ریشه
این واژه عربی است و لغتشناسان دو دیدگاه درباره آن دارند: برخی آن را مشتق از ثلاثی مجرد (ب ر ه) به معنی سفید و درخشان شدن میدانند، چرا که برهان مانند سپیدی، روشن و واضح است. برخی دیگر آن را از ریشه رباعی (ب ر ه ن) به معنی دلیل آوردن مشتق کردهاند.
تلفظ
این واژه با ضمه روی حرف اول (بُ) و سکون روی حرف دوم (ر) به صورت بُرهان تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه برهان به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «دلیل قاطع»، «حجت آشکار» یا «سند» به کار میرود و خود یک واژه ۵ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، برای واژه برهان از کلمات Proof (در مقام اثبات قطعی)، Argument (در مقام استدلال و مباحثه) و Demonstration (در اصطلاح منطق فلسفی) استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که خود کلمه برهان ریشه عربی دارد، در این زبان با واژههای همارزی مانند حجة و دلیل قاطع که نشاندهنده استواری در اثبات است، هممعنی قلمداد میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی سره و رایج برای این واژه شامل کلماتی مانند «دلیل»، «گواه»، «آشکارگر» و «پیافکند» در متون کهن فلسفی است که همگی مفهوم نمایاندن حقیقت را میرسانند.
جمعبندی و توضیح کامل برهان
واژه برهان یکی از کلیدیترین مفاهیم در حوزه منطق، فلسفه و معارف دینی است. این کلمه در اصل به معنای جداکننده حق از باطل و دلیلی است که به قدری روشن و درخشان است که جایی برای شک و گمان باقی نمیگذارد. در اصطلاح منطقی، برهان عالیترین شکل قیاس است که از مقدمات کاملاً یقینی تشکیل شده و نتیجهای قطعی و غیرقابلانکار به دست میدهد.
این واژه در قرآن کریم نیز جایگاه ویژهای دارد و دقیقاً ۸ بار به صورت مفرد به کار رفته است. در آیات الهی، برهان به معنای معجزه، وحی، حجت آشکار خداوند و دلیل قطعی بر حقانیت فرستادگان الهی تجلی یافته است؛ مانند آیه ۱۷۴ سوره نساء که به آمدن برهانی از سوی پروردگار برای مردم اشاره میکند.
از نظر ریشهشناسی، برهان اصالتی عربی دارد و با مفاهیمی همچون سپیدی، روشنایی و عریان شدن حقیقت پیوند خورده است. در فرهنگ کنایی و نمادین، این واژه نماد نور عقلانیت، خرد ناب و ترازوهای سنجش حقیقت در برابر تاریکیهای سفسطه، مغالطه و شبهه به شمار میرود.