یعنی چه
در نگارش و گفتار، حشو به معنای آوردن کلماتی است که نقش مؤثری در انتقال معنا ندارند و زوائد به بخشهای اضافی گفته میشود. حذف این موارد باعث فشردهتر شدن و گیرایی بیشتر کلام میگردد.
تلفظ
این عبارت به صورت «حَشْو و زَوائِد» خوانده میشود که در حالت اضافه به «ی» در پایان، به صورت «حَشْو و زَوائِدِ» تلفظ میگردد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت به عنوان یک ترکیب ۱۰ حرفی در پاسخ به تعاریفی نظیر «کلمات اضافی در جمله» یا «مطالب زائد و بیفایده» قرار میگیرد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این مفهوم بسته به سیاق متن، شامل اصطلاحات فوق برای توصیف گزافهگویی و عبارات تکراری است.
به فارسی
در ادبیات فارسی، معادلهایی نظیر اطناب، اطناب ممل، زیادهگویی و حاشیه رفتن برای این مفهوم به کار میروند که نقطه مقابل «ایجاز» هستند.
نماد چیست
این عبارت نماد عینی یا سنتی خاصی ندارد و صرفاً به عنوان یک اصطلاح فنی در حوزه ویرایش متن و نقد ادبی برای نشان دادن ضعف در کوتاهنویسی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل حشو و زوائدی
حشو و زوائد در زبان فارسی به آسیبهای نگارشی گفته میشود که در آن نویسنده یا گوینده، کلماتی را به کار میبرد که از نظر منطقِ زبان، هیچ ارزش افزودهای به جمله اضافه نمیکنند. برای مثال، ترکیبهایی مانند «سنِ ایشان ۳۰ سال است» که در آن «سن» و «سال» نوعی همپوشانی دارند، نمونهای از این اطناب محسوب میشوند.
هدف اصلی ویراستاران و نویسندگان چیره دست، زدودن این زوائد برای رسیدن به «ایجاز» است. حذف حشو باعث میشود پیام اصلی بدون واسطههای غیرضروری به مخاطب برسد و متن از حالت پراکندگی و خستگیآور خارج شده و به زبانی استوار و موجز تبدیل شود.