یعنی چه
واژه ملذات به معنای تمام امور و چیزهایی است که مایه خوشی، کامروایی و لذت انسان میشوند؛ خواه این لذتها مادی و جسمانی باشند و خواه نفسانی و روحانی. این واژه کلمهای کلاسیک و ادبی محسوب میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مَلَذّات است که در آن حرف مَ مفتوح، لَ مفتوح و ذّ دارای تشدید و الف ممدوده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «لذتها و خوشیها» واژه ۵ حرفی «ملذات» مد نظر است.
به انگلیسی
برای بیان مفهوم ملذات در زبان انگلیسی از واژگانی که به خوشیها و مایههای سرگرمی و لذت اشاره دارند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل خوشیها، کامجوییها، نعمات و طیبات است. همخانوادههای آن در زبان فارسی عباراتی چون لذت، لذیذ، تلذذ و ملذذ هستند.
در قرآن
عین واژه جمع «ملذات» در قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما ریشه ثلاثی آن (ل ذ ذ) در آیاتی مانند آیه ۷۱ سوره زخرف (...وَتَلَذُّ الْأَعْینُ...) و آیه ۱۵ سوره محمد (...لَذَّةٍ لِلشَّارِبِینَ...) در توصیف لذتهای بهشتی آمده است.
نماد چیست
در اسطورهشناسی نماد حیوانی یا مادی مستقلی ندارد؛ اما در ادبیات منظوم و سنتی، مفاهیمی چون «دنیا»، «شراب»، «باغ و بستان» یا «مجلس انس» به عنوان نمادهای استعاری ملذات دنیوی و اخروی شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل ملذات
واژه «ملذات» جمع مؤنث سالم از کلمه «ملذه» و ریشه عربی «ل ذ ذ» است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. این کلمه به طور کلی به هر آنچه که موجب خوشایندی، کامروایی و پدید آمدن حس خوشی در روح و جسم انسان میشود اشاره دارد و در متون کهن همتراز نعمات و طیبات دنیا قلمداد شده است.
اگرچه خود این لفظ به صورت جمع در قرآن کریم یافت نمیشود، اما ریشه ماتی آن بارها برای توصیف نعمتها و گواراییهای بهشت به کار رفته است. در زبان فارسی، این واژه بیشتر لحنی ادبی و فخیم دارد و در گفتارهای روزمره مدرن کمتر شنیده میشود، اما جایگاه ثابتی در ادبیات کلاسیک و طراحی جدولهای کلمات متقاطع دارد.