یعنی چه
ترکیب فعلی «کینه خواستن» (یا کین خواستن) در زبان فارسی به معنای طلب کردن انتقام، تلافی کردن دشمنیهای گذشته و اقدام برای خونخواهی است. این واژه نشاندهنده تلاش برای جبران آزار یا ستمی است که در گذشته رخ داده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب مصدری به صورت [کِینِه خاستَن] است که در آن واژه اول با کسره پایانی به واژه دوم متصل میشود و حرف «و» در واژه خواستن خوانده نمیشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، معادل دقیق و ۱۰ حرفی این عبارت خودِ «کینه خواستن» است. همچنین کلماتی مانند انتقام (۶ حرف) و خونخواهی (۸ حرف) نیز به عنوان پاسخهای جایگزین و هممعنی در جدولها کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان مفهوم کینه خواستن و انتقامجویی اصطلاحات فوق به کار میروند که به معنای تلافی کردن آسیب یا ستم وارد شده است.
به عربی
در زبان عربی فعلهای «ثأر» و «انتقم» رایجترین معادلها هستند. عبارت دقیقتر و کلاسیک عربی برای این مفهوم «طلب الذّحل» است، زیرا ذحل در عربی دقیقاً به معنای کینه و خونخواهی است.
در قرآن
خودِ ترکیب فارسی «کینه خواستن» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما مفاهیم متناظر با آن در قالب ریشه «نقم» (مانند انتقام یا وصف ذوانتقام برای خداوند به معنی صاحب انتقام) و همچنین مفهوم حقوقی و اخلاقی «قصاص» مطرح شده است.
جمعبندی و توضیح کامل کینه خواستن
عبارت «کینه خواستن» یک ترکیب مصدری اصیل فارسی است که ریشه در زبان پهلوی دارد. واژه کینه (kēn) به معنای دشمنی دیرینه و خواستن (xwāstan) به معنای طلب کردن است. در فرهنگ و ادبیات فارسی، این اصطلاح بازتابدهنده کنشِ روانی و رفتاریِ انسان برای پاسخ دادن به یک ستم یا عداوت قدیمی از طریق تلافی و خونخواهی است.
این واژه در شعر و نثر کلاسیک فارسی کاربرد فراوانی داشته و با مفاهیمی چون کینجویی و کینه توختن همراستاست. در نقطه مقابل آن، مفاهیم اخلاقی والایی چون گذشت، عفو و کینهزدایی قرار دارند که در فرهنگ ایرانی و اسلامی همواره ستایش شدهاند.