یعنی چه
سوبژکتیو یعنی آنچه از دریچه نگاه، احساس و ذهنِ یک فرد میگذرد و میتواند برای هر کس متفاوت باشد. ابژکتیو یعنی آنچه خارج از ذهن ما وجود دارد و برای همه به یک صورت قابل مشاهده و اثبات است.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژهها بر اساس ریشه فرانسوی-انگلیسی آنها به صورت «سوبژکتیو» (Subjective) و «ابژکتیو» (Objective) در زبان فارسی رایج است.
در جدول
این ترکیب در جدولهای کلمات برای توصیف مفاهیم فلسفیِ ذهنی و عینی به کار میرود.
به انگلیسی
در متون انگلیسی معادلهای دقیق این دو مفهوم فلسفی هستند که در تمامی حوزههای آکادمیک کاربرد دارند.
به فارسی
در زبان فارسی به جای سوبژکتیو از واژه «ذهنی» و به جای ابژکتیو از واژه «عینی» استفاده میشود که بیانگر همان مفاهیم درونبودی و برونبودی هستند.
نماد چیست
سوبژکتیو اغلب با نماد «چشم» (به نشانه ادراکِ شخصی) و ابژکتیو با «ترازو» یا «سنگ» (به نشانه واقعیتِ بیرونی و قابلِ سنجشِ همگانی) بازنمایی میشود.
معنی انگلیسی/خارجی
این واژهها از ریشه لاتین «subiectivus» و «obiectivus» گرفته شدهاند. در فلسفه مدرن، سوبژکتیو به فاعلِ شناسا (سوژه) اشاره دارد و ابژکتیو به متعلقِ شناسا (ابژه) که در برابر ذهن قرار گرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل سوبژکتیو و ابژکتیو
مفهوم سوبژکتیو و ابژکتیو بیانگر یکی از مهمترین تقابلهای فکری در تاریخ فلسفه است. سوبژکتیو بر پایه برداشتهای شخصی، احساسات و ذهنیتِ فردی بنا شده است؛ بنابراین حقیقتی که سوبژکتیو باشد، از فردی به فرد دیگر تغییر میکند.
در مقابل، ابژکتیو به دنبال حقایقی است که از تأثیراتِ شخصیِ انسان مستقل هستند. وقتی امری ابژکتیو توصیف میشود، یعنی برای تمام ناظران، فارغ از باورها یا احساساتشان، به یک شکل قابلِ درک و تکرار است. این دو مفهوم در کنار هم، ابزاری برای تمایز میان «نظر شخصی» و «واقعیتِ بیرونی» فراهم میکنند.