یعنی چه
واژه شریفان جمع کلمه شریف است و به افرادی اطلاق میشود که دارای بزرگواری، نجابت، اصالت و شرف هستند. در سیر تاریخی، این کلمه گاهی به طبقه اجتماعی خاصی از حاکمان یا بزرگان نیز اشاره داشته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت شَریفان (šarīfān) است که از ترکیب کلمه عربی شریف و پسوند جمع فارسی «ان» ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه شریفان به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «بزرگان»، «پاکزادگان» یا «صاحبان شرف» کاربرد دارد و دقیقا ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در زبان انگلیسی در بافتهای اجتماعی و اخلاقی مختلف، از کلماتی که نشاندهنده اصالت خانوادگی یا اخلاقی هستند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و مترادفهای این کلمه شامل واژههایی چون بزرگان، نجبا، پاکسرشتان، اصیلان و آزادگان است. در مقابل، واژههایی مثل فرومایگان، دونپایگان و وضیعان به عنوان متضاد آن شناخته میشوند.
نماد چیست
این واژه المان اسطورهای خاصی در فرهنگ عامه ندارد، اما در ادبیات فارسی نماد و کنایه از مناعت طبع، روشنایی اخلاقی، اصالت ذات و فضیلتهای انسانی است.
جمعبندی و توضیح کامل شریفان
واژه شریفان ساختاری ترکیبی از زبان فارسی و عربی دارد؛ به این صورت که کلمه عربی «شریف» (از ریشه شرف) با نشانه جمع فارسی «ان» آمیخته شده است. این واژه در لغت به معنای ارجمندان، بزرگواران و افراد پاکزاد و بااصالت است و در ادبیات رسمی و کهن فارسی، همواره ارج و قرب بالایی در توصیف انسانهای صاحب فضیلت داشته است.
از نظر تاریخی و اجتماعی، شریفان گاهی برای اشاره به طبقات ممتاز جامعه، نجیبزادگان و حاکمان (مانند شریفان مکه) استفاده میشده است. با این حال، بار معنایی مثبت آن در حوزه اخلاق و فرهنگ، بیشتر بر کرامت انسانی، مناعت طبع و بزرگواری روح دلالت دارد تا صرفاً یک جایگاه طبقاتی و مادی.
در فرهنگهای واژگان، متضاد این کلمه را اراذل، فرومایگان و دونپایگان ذکر کردهاند که نشان میدهد مفهوم شریفان مستقیماً با ارزشهای والای انسانی و اصالت رفتاری در پیوند است. این واژه در متون ادبی کلاسیک کاربرد فراوانی داشته و امروزه نیز در زبان معیارهای رسمی به کار میرود.