یعنی چه
عطای الهی به هرگونه نعمت، برکت، روزی مادی یا هدایت معنوی گفته میشود که بدون هیچگونه چشمداشت و تنها از روی لطف، کرم و رحمت واسعه پروردگار به بندگان و کل مخلوقات ارزانی میگردد.
تلفظ
این عبارت از دو واژهٔ عربی «عطاء» با تلفظ [عَـتا] به همراه یای مکسور میانجی و «الهی» با تلفظ [اِلاہی] ترکیب شده است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع با عنوان بخشش پروردگار یا دهش ربانی، عبارت «عطای الهی» با ۸ حرف به عنوان پاسخ دقیق شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم بخشش و موهبت خداوندی بیشتر از واژگان Divine gift یا Blessing استفاده میشود.
به عربی
ترکیبهای العطاء الإلهي و العطیة الربانیة در زبان عربی دقیقاً همسنگ و معادل این عبارت فارسی هستند.
به فارسی
واژههایی چون موهبت، دهش ربانی، فضل، احسان، نعمت، عطیه و بذل از نزدیکترین معادلها و مترادفهای فارسی این عبارت به شمار میروند.
در قرآن
واژه «عطاء» و مشتقات آن بارها در قرآن برای توصیف بخششهای بیپایان خداوند به کار رفته است؛ مانند آیه ۲۰ سوره اسراء: «وَما کانَ عَطاءُ رَبِّکَ مَحْظُورًا» (و عطای پروردگارت از کسی منع نشده است) و همچنین آیه ۱۰۸ سوره هود که آن را بخششی قطعنشدنی (...عَطاءً غَیْرَ مَجْذُوذٍ) توصیف میکند.
جمعبندی و توضیح کامل عطای الهی
عبارت «عطای الهی» جلوهای از رحمت عام و خاص پروردگار است که در قالب مواهب مادی و معنوی به آفریدگان بخشیده میشود. این مفهوم ریشه در فرهنگ قرآنی و اسلامی دارد و به نعماتی اشاره میکند که خداوند بدون منت و از روی تفضل به بندگانش عطا میفرماید، خواه این نعمات مادی مانند باران و روزی باشند و خواه معنوی مانند عقل و هدایت.
در لغتشناسی و ادبیات فارسی، این واژه همواره با نمادهایی چون باران زنده کنایه از حیاتبخشی مجدد، نور کنایه از هدایت، و دستهای رو به آسمان به عنوان مظهر نیاز و نیایش همراه است و یادآور این حقیقت است که بخشش خداوند هرگز از کسی سلب یا ممنوع نمیگردد.