یعنی چه
مروه نام تپهای در کنار مسجدالحرام است که زائران در مناسک حج، مسافت بین آن و تپه صفا را هفت بار پیاده طی میکنند که به این عمل «سعی» میگویند. این واژه در لغت به معنای سنگ سخت، سپید و درخشان است.
تلفظ
این واژه به صورت مَروِه (Marwah) تلفظ میشود و در زبان عربی تاء تأنیث آن در حالت وقف به صورت «ه» خوانده میشود.
در جدول
در مسابقات و جدول کلمات متقاطع، در پاسخ به عبارت «موضعی در مناسک حج»، معمولاً کلمات مروه، صفا، منا، مشعر یا عرفات مد نظر طراحان قرار میگیرد.
به انگلیسی
در متون و ترجمههای بینالمللی، این مکان مقدس به صورت مروه نگاشته و شناخته میشود.
به فارسی
این کلمه یک اسم خاص جغرافیایی و عبادی عربی است و معادل مستقیم فارسی ندارد. با این حال، در برخی ریشهیابیهای قدیمی، واژه مروارید را با آن همخانواده دانستهاند.
در قرآن
نام مروه به طور صریح در قرآن کریم همراه با صفا آمده است؛ جایی که خداوند میفرماید: «همانا صفا و مروه از شعائر و نشانههای خداست» و زائران را به طواف و سعی بین آنها دعوت میکند.
نماد چیست
مروه در فرهنگ اسلامی یادآور فداکاری و قدمهای هاجر (همسر حضرت ابراهیم) است که در جستجوی آب برای فرزندش اسماعیل بین صفا و مروه دوید. از این رو، این موضع نماد توکل، امید و پاداش پس از سختی است.
جمعبندی و توضیح کامل موضعی در مناسک حج
موضع مروه یکی از مهمترین و کلیدیترین نقاط جغرافیایی در مناسک حج و عمره به شمار میرود. این تپه تاریخی که امروزه در ساختار مسجدالحرام ادغام شده، محل پایان بخشیدن به عمل «سعی» است؛ عبادتی که در آن زائران هفت بار مسافت میان صفا و مروه را با نیت تقرب به خداوند میپیمایند.
این مکان علاوه بر جایگاه فقهی و مناسکی بالا، اهمیت تاریخی و نمادین ویژهای در جهان اسلام دارد. مروه یادآور تکاپوی مادرانه هاجر و جاری شدن چشمه زمزم است که درس توکل و تلاش خستگیناپذیر را به انسانها میآموزد و به همین دلیل در قرآن کریم از آن به عنوان یکی از شعائر الهی یاد شده است.