یعنی چه
الابکار در لغت به معنای بامدادان و پگاه است. این واژه به بازه زمانی خاصی از آغاز روز اشاره دارد که از سپیدهدم (طلوع فجر) شروع شده و تا بالا آمدن خورشید (چاشت) ادامه مییابد. در فرهنگ اسلامی این زمان به عنوان نمادی از بیداری، طراوت و وقت طلایی عبادت شناخته میشود.
در جدول
در مسابقات و جدولهای متقاطع، کلمه «الابکار» به عنوان یک واژه ۷ حرفی با راهنماهایی همچون «صبحگاه»، «بامدادان» یا «پگاه قرآنی» شناخته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال دقیق مفهوم الابکار در زبان انگلیسی از واژگانی استفاده میشود که به آغازین ساعات روز و سپیدهدم اشاره دارند.
به عربی
واژه الابکار خود ریشه عربی دارد و از ماده (ب ک ر) مشتق شده است. در زبان عربی معادلهای هممعنی دیگری نظیر الصباح نیز برای آن وجود دارد.
به فارسی
دقیقترین معادلهای فارسی برای این واژه، کلماتی مانند بامداد، پگاه، سحرگاه و بُکره هستند که همگی مفهوم ابتدای روز و خنکای صبح را تداعی میکنند.
در قرآن
کلمه «الْإِبْكَار» عینا با الف و لام دو بار در قرآن کریم به کار رفته است؛ یکی در آیه ۴۱ سوره آلعمران و دیگری در آیه ۵۵ سوره غافر. در هر دو آیه، این کلمه در کنار واژه «العشی» (شامگاهان) قرار گرفته و مؤمنان به تسبیح پروردگار در این دو زمان سفارش شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل الابکار
واژه «الابکار» معرفهای عربی و قرآنی از ریشه سه حرفی «ب ک ر» است که به معنای صبحگاه، بامداد و پگاه طلوع روز دلالت دارد. این واژه به طور مشخص بازه زمانی میان سپیدهدم تا بالا آمدن آفتاب را توصیف میکند که در متون دینی و ادبی، زمان طراوت، بیداری و نیایشهای سحرگاهی است.
در قرآن کریم این کلمه دو مرتبه همراه با تقابل واژگانی «العشی» (شامگاه) ذکر شده تا به تسبیح و ستایش مداوم پروردگار در آغاز و پایان روز اشاره کند. دانستن معنای دقیق آن به حل جدولهای کلمات متقاطع و درک بهتر آیات الهی کمک شایانی میکند.