یعنی چه
در لغتنامههای دهخدا و معین، متعاطی به کسی گفته میشود که چیزی را به دست میگیرد، هدیه رد و بدل میکند یا برای خوردن و آشامیدن چیزی را تناول میکند. با این حال، در زبان فارسی معاصر و اصطلاحات امروزی، این کلمه بیشتر به عنوان صفت یا اسم فاعل برای فردی به کار میرود که به مصرف مواد مخدر یا داروهای روانگردان عادت دارد و دچار اعتیاد شده است.
تلفظ
این واژه به صورت مُتَعاطی (تلفظ: mo-ta-'ā-tī) خوانده میشود که میم اول دارای ضمه، تاء دارای فتحه، عین دارای فتحه و همراه با الف کشیده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «مصرفکننده مواد مخدر»، «معتاد» یا «تناولکننده»، واژه ۶ حرفی «متعاطی» به کار میرود.
به انگلیسی
با توجه به بار معنایی امروزی واژه در فارسی، کلمات فوق معادلهای مناسبی برای انتقال مفهوم آن در انگلیسی هستند.
به عربی
این واژه اساساً ریشه عربی دارد و از باب تفاعل ساخته شده است و در زبان عربی نیز به همین صورت به کار میرود.
در قرآن
خود کلمه «متعاطی» در قرآن نیامده، اما فعل ماضی آن یعنی «تَعاطَىٰ» در سوره قمر آیه ۲۹ در داستان قوم ثمود و کشتن ناقه حضرت صالح به کار رفته است: «فَنَادَوْا صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ»؛ یعنی «پس رفیقشان را صدا زدند، پس او دست به کار شد و جسارت ورزید و شتر را از پای درآورد». در تفاسیر، تعاطی در این آیه به معنی اقدام به کار ناپسند و خطرناکی است که جرات زیادی میخواهد.
نماد چیست
واژه متعاطی در ادبیات، اسطورهشناسی یا فرهنگ عامه دارای نماد خاصی نیست و صرفاً کاربرد توصیفی، لغوی و حقوقی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل متعاطی
واژه «متعاطی» ریشهای عربی دارد و از مصدر «تعاطی» (از ریشه ع ط و) مشتق شده است. در لغتنامههای کهن مانند دهخدا و معین، معنای اولیه آن به دست گیرنده، هدیه دهنده و تناولکننده ذکر شده است که به عملِ گرفتن یا داد و ستد چیزی اشاره دارد.
با این حال، در سیر تحول زبان فارسی معاصر، کاربرد این واژه تغییر یافته و امروزه عمدتاً در متون حقوقی، پزشکی و اجتماعی به عنوان صفت یا اسمی برای اشاره به «مصرفکننده مواد مخدر و روانگردان» یا فرد معتاد استفاده میشود. همچنین در قرآن کریم، صورت فعلی این واژه به معنی اقدام جسورانه برای انجام کاری ناپسند به کار رفته است.