یعنی چه
فوض در لغت به معنای واگذاری کامل امر، تسلیم کردن کارها به دیگری و اعطای اختیار و جانشینی به کسی در انجام یک مسئولیت است.
تلفظ
این واژه به صورت فتح اول و سکون دوم (فَوض) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ سه حرفی جدول برای واگذار کردن کارها، کلمه «فوض» است. شکل مصدری رایجتر آن در فارسی «تفویض» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم فوض و تفویض از واژگانی چون Delegation و Entrusting استفاده میشود.
به عربی
کلمه فوض خود ریشه عربی دارد و مترادفات آن در این زبان شامل ابعادی از توکیل و واگذاری امور است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل واسپاری، واگذاری و سپردن کارها به دیگری است که در ادبیات اداری و حقوقی به صورت تفویض اختیار کاربرد زیادی دارد.
در قرآن
این ریشه تنها یک بار در قرآن مجید در سوره غافر آیه ۴۴ به صورت فعل مضارع «أُفَوِّضُ» آمده است: «وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ» که به معنای واگذار کردن تمام کارها به خداوند است.
جمعبندی و توضیح کامل فوض
واژه «فوض» ریشهای عربی دارد که در زبان فارسی بیشتر در قالب مصدر «تفویض» (تفویض اختیار) تجلی یافته است. معنای اصلی این کلمه، سپردن کارها، واگذار کردن امور و اعطای حق تصرف و جانشینی به شخص دیگر است، به طوری که فرد واگذارکننده خود را از تدبیر مستقیم آن امر کنار بکشد.
در فرهنگ اسلامی و ادبیات عرفانی، این واژه جایگاه بسیار والایی دارد و نماد توکل مطلق و تسلیم محض در برابر اراده و تدبیر الهی است. کاربرد مشهور آن در قرآن کریم نشاندهنده مرتبهای فوقالعاده از ایمان است که در آن بنده، جریان زندگی و عاقبت امورش را تماماً به حکمت و مصلحت خداوند بینا و بصیر میسپارد و از محاسبات محدود انسانی رها میشود.