یعنی چه
انگدان گیاهی است علفی، پایا و از تیرهٔ چتریان که ارتفاع آن به ۲ تا ۲٫۵ متر میرسد. این گیاه ریشهای ضخیم دارد و بومی مناطق بیابانی و کوهستانی ایران است. صمغ معروف و تندبوی «آنغوزه» از گونههای همین گیاه گرفته میشود و در برخی منابع به تخم خوشبوی آن (گلپر) نیز اَنجُدان طیب میگویند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی عموماً به صورت اَنگُدان یا اَنگَدان تلفظ میشود که در شکل معرب آن به صورت اَنجُدان درآمده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف میتواند «انگدان»، «انجدان» یا صمغ آن «آنغوزه» و «حلتیت» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این گیاه و سرده آن از واژه Ferula و برای صمغ معروف آن از Asafoetida استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی این گیاه را با نام بالدِرغان (Baldirğan) میشناسند.
به فارسی
واژگان هممعنی و معادل فارسی این کلمه شامل اَنجُدان، کُما، انگژد، انگوزه، و در گویش مازندرانی کلوپر یا کولاپر (گلپر) است. ریشه این واژه پهلوی است که «اَنگ» به معنی شیره و عصاره و «دان» پسوند مکان است که در مجموع یعنی گیاه شیرهدار.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و سنتی ایران، انگدان به دلیل بوی بسیار تند، نافذ و خاصیت داروییاش، نمادی برای دفع چشمزخم، طرد انرژیهای منفی و سمزدایی شدید به شمار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل انگدان
انگدان (یا همان انجدان) یکی از واژگان اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در دوران باستان و زبان پهلوی دارد. این واژه از دو بخش «اَنگ» به معنای صمغ و شیره گیاهی و «دان» به عنوان پسوند مکان تشکیل شده و در مجموع معنای گیاه شیرهدار را میدهد. این نامگذاری دقیقاً به ویژگی ساختاری گیاه اشاره دارد که منبع تولید صمغهای دارویی است.
این گیاه بومی مناطق کوهستانی و بیابانی ایران بوده و از تیره چتریان است. اهمیت انگدان در تاریخ پزشکی و سنت ایران به دلیل فرآوردههای ارزشمند آن نظیر صمغ «آنغوزه» و دانه خوشبوی «گلپر» است. در فرهنگ عامیانه نیز به خاطر بوی تند و خاصیت سمزداییاش، جایگاه ویژهای در باورهای سنتی داشته است.