یعنی چه
رکوع در لغت به معنای خم شدن، پشت خم کردن از پیرسالی یا تواضع است و در اصطلاح فقهی و عبادی، به خم شدن مخصوصی در نماز گفته میشود که در آن نمازگزار بهقدری خم میشود که کف دستهایش به سر زانوها برسد.
تلفظ
این واژه به صورت رُکوع (تلفظ حروف به شکل رُ-کو-ع) خوانده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این عمل عبادی از معادلهای فوق استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و از ریشه ثلاثی مجرد (ر-ک-ع) است.
به فارسی
معادلهای فارسی و نزدیک به این واژه شامل کرنش، تعظیم، خضوع، فروتنی و انحناء هستند. متضاد آن نیز واژه قیام یا انتصاب است.
در قرآن
واژه رکوع و مشتقاتش بارها در قرآن آمده است؛ مانند آیه ۴۳ سوره بقره: «وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ». همچنین در اصطلاح قرائت، به بخشهایی از آیات که موضوع واحدی دارند و نمازگزار میتواند پس از آن به رکوع برود، رکوعات قرآن میگویند.
نماد چیست
رکوع در فرهنگ اسلامی و عرفانی نماد خضوع، فروتنی، تسلیم محض بودن و شکستن خودبینی در پیشگاه عظمت و کبریایی پروردگار است.
جمعبندی و توضیح کامل رکوع با معنی
واژه رکوع ریشه در زبان عربی دارد و در لغت به معنای خم شدن و سر فرود آوردن از روی تواضع یا پیری است. در شریعت اسلام و مناسک عبادی، رکوع یکی از ارکان واجب و اساسی نماز به شمار میرود که در آن بدن به اندازهای خم میشود که دستها روی زانوها قرار گیرد.
این مفهوم علاوه بر کاربرد فقهی، در اصطلاحات قرآنی نیز به بخشهای خاصی از آیات (رکوعات) اشاره دارد. از دیدگاه معنوی و عرفانی، رکوع جلوهای عمیق از فروتنی، شکستن کبر و غرور، و تسلیم شدن در برابر پیشگاه الهی است که قامت انسان را به نشانه احترام و تعظیم خم میکند.