یعنی چه
واژه مُسَمّات (جمع مُسَمّىٰ) در لغت به معنی چیزهایی است که نامگذاری شدهاند یا مورد خطابه قرار گرفتهاند. در اصطلاحات فلسفی، کلامی و ادبی، مسمات به ذات، عینیت یا حقیقتی اشاره دارد که یک اسم یا عنوان بر آن قرار داده شده است؛ در واقع تقابل بین «اسم» (نشانه) و «مسمی» (صاحب نشانه) را نشان میدهد.
تلفظ
این واژه به صورت مُسَمّات (با ضمه روی میم اول و فتح و تشدید روی میم دوم) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، پاسخ پرسشهای مربوط به «نامیدهشدهها» یا «جمع مسمی»، واژه پنجحرفی «مسمات» یا شکل دیگر آن «مسمیات» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، از واژگانی که به مفاهیم نامگذاری، هویت و عناوین اشاره دارند استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و معادلهای مستقیم این واژه در زبان فارسی روان شامل کلماتی چون «نامیدهشدهها»، «خواندهشدهها»، «عنوانها» و «نامها» است.
در قرآن
عین واژه جمع «مسمات» در متن قرآن نیامده است، اما شکل مفرد آن یعنی «مُسَمًّى» بیش از ۲۰ مرتبه در آیات مختلف به کار رفته است. مشهورترین ترکیب آن «أَجَلٍ مُسَمًّى» به معنی زمان معین، مشخص و نامگذاریشده است که در سورههایی مانند هود (آیه ۳) و نوح (آیه ۴) دیده میشود.
نماد چیست
واژه مسمات یک مفهوم انتزاعی، لغوی، مذهبی و فلسفی است؛ به همین دلیل، نماد تصویری، نشانهشناختی یا نماد مادی خاصی در فرهنگها برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل مسمات
واژه «مسمات» ریشه در زبان عربی (از ریشه سمو یا وسم) دارد و به عنوان جمع کلمه «مسمی» شناخته میشود. این کلمه در لغت به معنی نامها، عناوین و تمام چیزهایی است که مورد نامگذاری قرار گرفتهاند. در مباحث معرفتشناختی و فلسفی، مسمات در مقابل اسم قرار میگیرد و نشاندهنده حقیقت و ذاتی است که نام بر آن دلالت میکند.
اگرچه خود کلمه مسمات در قرآن کریم وجود ندارد، اما ریشه و شکل مفرد آن (مسمی) کاربرد فراوانی در آیات الهی دارد و اصطلاحاتی نظیر اجل مسمی (وعده و زمان معین) از آن مشتق شدهاند. فهم این واژه به درک بهتر روابط میان نشانهها و واقعیتهای بیرونی کمک میکند.