یعنی چه
مزار در اصل به معنی محل دیدار و جای زیارت است؛ اما در زبان فارسی بیشتر به عنوان اسم مکان برای اشاره به آرامگاه، قبر، مقبره و به ویژه مدفن افراد محترم، بزرگان دینی و مقدسین به کار میرود.
مترادف
این کلمات همگی به محل دفن یا مکانهای مقدس برای زیارت اشاره دارند و به عنوان مترادفهای مزار شناخته میشوند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه سه حرفی «ز و ر» در زبان عربی مشتق شدهاند.
ریشه
واژه مزار از زبان عربی وارد فارسی شده است. این کلمه یک مصدر میمی یا اسم مکان در باب مَفعَل است که از فعل «زارَ» به معنی دیدار کردن و زیارت کردن گرفته شده و مفهوم «جایی که مردم به آن برای زیارت میروند» را به خود گرفته است.
جمله سازی
تلفظ
این کلمه با فتحة روی حرف میم (مَ) و بدون تشدید تلفظ میشود: مَزار.
در جدول
کلمه «مزار» دقیقاً ۴ حرف دارد و معمولاً در جدولها به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «آرامگاه»، «قبر» یا «زیارتگاه» از طراحان جدول خواسته میشود.
به انگلیسی
بسته به اینکه مزار یک قبر معمولی باشد یا یک بارگاه و زیارتگاه مقدس، معادلهای انگلیسی متفاوتی برای آن استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مزار
واژه مزار در اصل از ریشه عربی «زور» به معنای ملاقات و زیارت گرفته شده است و به عنوان اسم مکان، به محلی اشاره دارد که برای زیارت و دیدار انتخاب میشود. در فرهنگ و زبان فارسی، این کلمه عمدتاً بار معنایی محترمانه و معنوی به خود گرفته و به آرامگاه، مرقد و مقبره بزرگان، پیشوایان دینی و افراد مورد احترام جامعه اطلاق میگردد.
اگرچه این کلمه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده، اما ریشه فعلی آن در سوره تکاثر (حَتَّىٰ زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ) به کار رفته است. در ادبیات و فرهنگ عامه، مزار فراتر از یک مکان فیزیکی و خاکسپاری، به عنوان نمادی از فانی بودن دنیا، یادآوری آخرت، احترام به گذشتگان و واسطهای میان عالم مادی و معنوی شناخته میشود.