یعنی چه
«اصوافها» کلمهای عربی و قرآنی است که از ترکیب «أصواف» (جمع مکسر صوف به معنای پشمها) و ضمیر «ها» (آنها) تشکیل شده است. این واژه به معنی پشمهای چهارپایان و حیوانات اهلی است که انسان از آنها برای بافت لباس و لوازم زندگی استفاده میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحة همزه و سکون صاد آغاز میشود و به صورت «أَصْوَافِهَا» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «اصوافها» به عنوان یک کلمهٔ قرآنی ۷ حرفی با راهنمای «پشمهای آنها در قرآن» شناخته میشود.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی فصیح است. در زبان عربی به پشم گوسفند «صوف» میگویند و جمع آن «أصواف» است.
به فارسی
معادل دقیق و روان این واژه در زبان فارسی «پشمهایشان» یا «پشمهای آن چهارپایان» است.
در قرآن
این واژه تنها یکبار در قرآن کریم در آیه ۸۰ سوره نحل آمده است: «...وَمِنْ أَصْوَافِهَا وَأَوْبَارِهَا وَأَشْعَارِهَا أَثَاثًا وَمَتَاعًا إِلَىٰ حِينٍ» که به پشم گوسفندان، کرک شتران و موی بزها به عنوان نعمتهای رفاهی برای انسان اشاره دارد.
نماد چیست
در نگاه قرآنی، این کلمه نمادی از نعمتهای بیمنت الهی و رفاهی است که از دل طبیعت برای آسایش انسان خلق شده است. همچنین در ادبیات عرفانی، ریشهٔ این کلمه (صوف) نماد زهد، قناعت و سادهزیستی به شمار میرود که اصطلاح «صوفی» و «تصوف» نیز از آن گرفته شده است.
جمعبندی و توضیح کامل اصوافها
واژهٔ «اصوافها» یک واژهٔ اصیل، فصیح و قرآنی است که ریشه در زبان عربی دارد و از ریشهٔ سهحرفی «ص و ف» (صوف) مشتق شده است. این کلمه در ساختار خود به معنای «پشمهای آنها» بوده و به طور ویژه به پوشش پشمی گوسفندان و چهارپایان اهلی اشاره دارد که انسانها از آن برای تامین پوشاک، زیرانداز و ابزارهای زندگی بهره میبرند.
این واژه تنها یکبار در آیه ۸۰ سورهٔ مبارکهٔ نحل به کار رفته است؛ جایی که خداوند در کنار «اوبار» (کرک شتر) و «اشعار» (موی بز)، از «اصواف» نیز به عنوان یکی از برکات و نعمتهای مادی برای آسایش و رفاه بشر یاد میکند. در فرهنگ اسلامی و ادبیات عرفانی نیز، ریشهٔ این واژه تداعیکننده مفهوم پشمینهپوشی، زهد و دوری از تجملات دنیوی است.