یعنی چه
واژهٔ «یحضر» (يَحْضُرُ) یک فعل مضارع از ریشهٔ عربی «ح-ض-ر» است. این کلمه به معنای حاضر شدن، شرکت کردن در یک مکان یا جمع، و همچنین فرارسیدن یک زمان یا اتفاق (مانند فرارسیدن مرگ) به کار میرود. در متون کهن فارسی و متون دینی، این فعل برای اشاره به حضور یافتن اشخاص یا پدیدهها استفاده شده است.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «یَحْضُر» (Yah-zor) است. در عربی با ضمهٔ حرف ضاد (يَحْضُرُ) تلفظ میشود، اما در خوانش فارسی معمولاً با ساکن در پایان کلمه و تلفظ نرمترِ حرف ضاد بیان میگردد.
در جدول
پاسخ این کلمه در جدول کلمات متقاطع دقیقاً ۴ حرف دارد. همچنین ممکن است خود واژه به عنوان راهنمای جدول برای رسیدن به پاسخهایی نظیر «حاضر میشود» یا «میآید» مورد استفاده قرار گیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این فعل معمولاً از افعالی مانند to attend (شرکت کردن در یک رویداد) یا ساختار to be present (حاضر بودن در یک مکان) استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود یک فعل اصیل عربی (مضارع غائب برای سوم شخص مفرد مذکر) است. از مترادفهای آن در بافتهای گوناگون زبان عربی میتوان به «يَشْهَدُ» و «يَأتي» اشاره کرد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، برای بیان مفهوم حضور یافتن و شرکت کردن، از افعال Katılmak و عبارت hazır bulunmak (به صورت صرف شده در زمان حال) استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی برای این فعل، «حاضر میشود»، «شرکت میکند»، «شرفیاب میشود» و در برخی زمینههای خاص (مثل فرارسیدن اجل) «فرامیرسد» است.
جمعبندی و توضیح کامل یحضر
واژهٔ «یحضر» یک فعل مضارع عربی با ریشهٔ «ح-ض-ر» است که به معنای حاضر شدن، شرکت کردن و فرارسیدن به کار میرود. این کلمه در تقابل مفهومی با غیبت و نبودن (یَغیبُ) قرار دارد و بیشتر در متون کلاسیک فارسی، متون مذهبی و ادبیات کهن برای نشان دادن حضور فیزیکی یا معنوی یک شخص، جمع یا پدیده استفاده شده است.
اگرچه خود این فعل در مکالمات روزمرهٔ فارسی به صورت مستقل کاربرد چندانی ندارد، اما همخانوادههای فراوان آن مانند «حاضر»، «حضور»، «محضر»، «احضار» و «محتضر» جزء جداییناپذیر و پرکاربرد زبان فارسی امروز محسوب میشوند. شناخت دقیق معنای این کلمه، به درک بهتر متون تاریخی، ادبی و متون دینی کمک شایانی میکند.