یعنی چه
مستریح در لغت اسم فاعل از ریشه استراحت است و به کسی گفته میشود که به آرامش، سکون و راحتی رسیده و از بار مشقت، نگرانى یا انتظار رها شده است. در اصطلاحات عرفانی نیز به انسانی اشاره دارد که با تسلیم در برابر تقدیر الهی، از اضطراب طلب و اندوه گذشته فارغ گشته و آرامش باطنی یافته است.
تلفظ
این واژه به صورت مُستَریح (Mostarih) تلفظ میشود که میم ابتدایی آن دارای ضمه و تاء دارای فتحه است.
در جدول
کلمه مستریح به عنوان پاسخ در جدولهای متقاطع و شرح در متن، ۶ حرف دارد و با واژههایی چون آرام، آسوده و برآسوده همپوشانی دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، میتوان از معادلهای فوق برای انتقال مفهوم کسی که به آرامش و سکون رسیده است استفاده کرد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و از ماده (ر و ح) در باب استفعال است که در خود زبان مبدأ نیز به همین صورت یا در قالب واژه مُرتاح به کار میرود.
به فارسی
نزدیکترین و دقیقترین برگردانهای فارسی برای این واژه، کلماتی مانند آسوده، آرامشیافته، برآسوده و بیدغدغه هستند که حس رهایی از سختی را منتقل میکنند.
نماد چیست
در ادبیات و روایات، مستریح نماد رهایی از مشقتهای دنیا است؛ چنانکه در احادیث، مرگ مؤمن مایه مستریح شدن (آسودگی او از رنج جهان) دانسته شده است. این واژه نماد سکون، رضایت باطنی و پایان یافتن اضطرابهاست.
جمعبندی و توضیح کامل مستریح
واژه «مستریح» یک صفت فاعلی با ریشه عربی (از ماده روح و فعل استراح) است که در زبان و ادبیات فارسی معنای آرامشیافته، آسوده و رها از رنج و سختی را افاده میکند. این کلمه در متون کهن عرفانی و دینی، به انسانی اشاره دارد که با آگاهی از تقدیر یا پایان یافتن مشقتهایش، به سکون و رضایت قلبی دست یافته است.
نکته حائز اهمیت در بررسی این کلمه، تمایز کاربردی و معنایی آن با واژه «مستراح» است. اگرچه هر دو کلمه از یک ریشه لغوی مشتق شدهاند و هر دو به نوعی مفهوم کسب راحتی را در خود دارند، اما مستریح صفت فاعلی برای انسان (شخصِ آسودهشده) است، در حالی که مستراح اسم مکان (محل تخلی و دستشویی) بوده و معنایی کاملاً متفاوت در زبان روزمره دارد.
در ساختار جدول و مسابقات کلمات، مستریح به عنوان یک پاسخ ۶ حرفی دقیق برای راهنماهایی چون «آرامشیافته»، «آسوده» یا «راحتکننده» شناخته میشود و بار معنایی مثبت، محترمانه و دانشنامهای دارد.