یعنی چه
واژه تقرین در اصل یک مصدر عربی از باب تفعیل است که وارد زبان فارسی شده و به معنای همدم کردن، نزدیکسازی و جفت کردن دو یا چند چیز با یکدیگر به کار میرود. در متون کهن و لغوی، این اصطلاح به مفهوم پیوند دادن و در کنار هم قرار دادن امور برای ایجاد همراهی و اتصال اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت تَقْرین (ت فتحهدار، قاف ساکن، راء با صدای کشیده «ی» و نون ساکن) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژه «تقرین» معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «نزدیک کردن دو چیز»، «همراه کردن» یا «پیوستن و جفت کردن» کاربرد دارد و یک کلمه ۵ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، از معادلهایی که مفهوم متصل کردن، جفت کردن و نزدیک ساختن دو مفهوم یا دو شیء را میرسانند، استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر خودِ مصدر تقرین، واژههای همریشه و هممعنایی مانند اقران و توصيل برای رساندن مفهومِ به هم بستن و نزدیک کردن استفاده میشوند.
به فارسی
برگردانها و معادلهای اصیل فارسی این کلمه شامل اصطلاحاتی چون نزدیکسازی، همبر کردن (کنار هم گذاشتن)، پیوند دادن و همراهی است که همگی مفهوم اتصال را زنده میکنند.
نماد چیست
این واژه نماد و مظهر اتصال، همراهی و پیوند است. در متون عرفانی و فلسفی به قرین شدن تقدیرها و امور با یکدیگر اشاره دارد و در اصطلاح دینی و قرآنی (در قالب همخانوادههایش مثل مقرنین) به معنای به هم بسته شدن در یک سرنوشت یا مبالغه در اتصال کاربرد یافته است.
جمعبندی و توضیح کامل تقرین
واژه «تقرین» مصدری عربی از ریشه «ق ر ن» است که به طور دقیق به معنای نزدیک کردن، همراه ساختن و پیوند دادن دو یا چند چیز به یکدیگر تعبیر میشود. این کلمه در زبان فارسی بیشتر در متون کهن ادبی، عرفانی و لغتنامهها برای رساندن مفهوم جفتسازی و ایجاد اتصال میان امور یا مفاهیم کاربرد دارد.
اگرچه خودِ کلمه تقرین به طور مستقیم در قرآن نیامده، اما اسم مفعول آن در باب تفعیل یعنی «مُقَرَّنِین» به معنای به شدت با زنجیر به هم بسته شدهها در آیه ۴۹ سوره ابراهیم دیده میشود که نشاندهنده استحکام و کثرت در اتصال است. در مجموع، این واژه ساختاری ۵ حرفی دارد و در حل جدولها معادل مفاهیمی چون اتصال و همدم کردن قرار میگیرد.