یعنی چه
ترکیب رقیت و غلامی به مفهوم نظام بردهداری و وضعیت اسارت اجتماعی اشاره دارد؛ حالتی که در آن یک انسان اختیار و آزادی خود را به طور کامل از دست داده و تحت مالکیت حقوقی شخص دیگری قرار میگیرد.
تلفظ
واژهٔ رقیت با کسر راء و تشدید قاف و یاء (رِقّیَّت) تلفظ میشود و غلامی با ضم غین (غُلامی) خوانده میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً ۱۰ حرف دارد. کلمات مترادف کوتاهتر نظیر بردگی و بندگی نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی برای این مفهوم واژهٔ Slavery است که وضعیت سلب آزادی انسان را نشان میدهد.
به عربی
در زبان عربی از واژهٔ الرّق برای بیان ماهیت برده بودن و از العبودیه برای نظام بندگی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این ترکیب در زبان فارسی، واژگان «بردگی»، «بندگی» و «آزاد نبودن» هستند که نماد سلب حریت انسان است.
در قرآن
عین واژهٔ «رقیت» در قرآن به کار نرفته است؛ ریشهٔ «ر ق ق» به صورت «رَقّ» (به معنی پوست نازک برای نوشتار) در سوره طور آمده و «غلام» نیز به معنی پسر جوان استفاده شده است. با این حال، مفهوم بردگی با تعابیری چون «رقبه» (برده) و «عبد» مطرح شده و قرآن به شکل تدریجی مسیر آزادسازی بردگان را هموار کرده است.
جمعبندی و توضیح کامل رقیت و غلامی
ترکیب «رقیت و غلامی» از نظر واژهشناسی، از دو بخش عربی تشکیل شده است. رقیت اسم مصدر جعلشده از «رِقّ» به معنی برده بودن است و غلامی از واژهٔ غلام (پسر نوجوان) به همراه یای مصدری فارسی ساخته شده که به دلیل بهکارگیری نوجوانان در امر خدمتگزاری، به مرور زمان معنای چاکری و نوکری به خود گرفته است.
این عبارت در متون حقوقی، تاریخی و ادبی قدیم به عنوان نمادی از فقدان اراده، سلب کامل آزادیهای فردی و تسلیم محض در برابر ارباب یا مالک شناخته میشود. متضادهای اصلی آن واژگانی همچون «حریت»، «آزادگی» و «عتق» هستند که بر رهایی انسان دلالت دارند.
در ادبیات عرفانی و اشعار فارسی (مانند اشعار مولانا)، بند رقیت تغییر کارکرد داده و به صورت استعاری برای اسارت در چنگال نفس اماره و تعلقات مادی دنیا به کار میرود؛ اسارتی که سالک باید تلاش کند خود را از آن رها سازد تا به آزادی حقیقی و معنوی دست یابد.