یعنی چه
شقص واژهای کهن با ریشه عربی است که به معنای سهم، بهره، نصیب یا قطعهای از یک چیز (بهویژه زمین یا مال مشترک) به کار میرود. در اصطلاحات فقهی و حقوقی قدیم، این کلمه بیشتر به سهم بخشبندی نشده و مشاع از یک دارایی مشترک اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت شِقص (Šeqs) تلفظ میشود؛ یعنی شین دارای حرکهٔ کسره، و حروف قاف و صاد ساکن هستند.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون سهم، بهره، نصیب یا قطعه زمین مشاع، واژه سه حرفی «شقص» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه با توجه به بافتار متن، مفاهیمی چون سهم شراکت یا قطعهای از یک ملک را رسانند.
به عربی
از آنجا که ریشه این کلمه عربی (ش-ق-ص) است، در خود زبان عربی با کلماتی هممعنی مانند حصه و نصیب مترادف است و فعل «شَقَّصَ» نیز به معنی قطعهقطعه کردن و تقسیم عادلانه مال بین شرکا است.
به فارسی
نزدیکترین برگردانها و برابرهای اصیل فارسی برای این واژه شامل کلماتی چون بهره، بخش، پاره و انباز (به معنای شریک یا مال شریکی) هستند.
جمعبندی و توضیح کامل شقص
واژه «شقص» یک کلمه اصیل عربی و کمکاربرد در زبان فارسی امروزی است که در فرهنگهای لغت معتبری نظیر لغتنامه دهخدا به معنای سهم، نصیب، بهره و قطعهای از زمین یا مال مشترک تعریف شده است. این واژه از ریشه عربی (ش ق ص) میآید که مفهوم تقسیم کردن به اجزا و سهمبندی عادلانه را در خود دارد. متضادهای آن شامل مفاهیمی چون کل، تمام و مجموع است، چرا که شقص همواره به جزئی از یک کل اشاره دارد.
در گذشته، این واژه کاربرد حقوقی و فقهی فراوانی داشته و اصطلاحاتی نظیر «شقص مشاع» مکرراً برای اشاره به سهم تفکیکنشده از یک ملک شریکی به کار میرفته است. شایان ذکر است که برخلاف تصور برخی، این کلمه در متن قرآن مجید نیامده و بیشتر در احادیث، متون فقهی قدیمی و ادبیات کهن یافت میشود و جمع تکسیر آن نیز «اشقاص» است.