یعنی چه
موی زهار به موهایی اطلاق میشود که با رسیدن به سن بلوغ، در بخش پایینی شکم و اطراف اندامهای تناسلی مردان و زنان رشد میکنند. این واژه در متون ادبی، فقهی و پزشکی گذشته بسیار رایج بوده و امروزه بیشتر با نامهای موی شرمگاهی یا موی عانه شناخته میشود.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «موی» (با کسرهٔ اضافه) و «زِهار» تشکیل شده است. واژهٔ زهار با فتح یا کسر زاء خوانده میشود، اما تلفظ رایج و درستتر آن با کسره یعنی «زِهار» است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، عبارت «موی زهار» دقیقاً دارای ۷ حرف است. همچنین بسته به تعداد حروف خواسته شده، معادلهای آن مانند «موی عانه» (۷ حرف) یا «موی شرمگاه» (۹ حرف) نیز میتوانند پاسخ جدول باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی دقیقترین و رایجترین اصطلاح برای این واژه Pubic hair است. در واژگان تخصصی و پزشکی لاتین نیز از کلمهٔ Pubes برای اشاره به این ناحیه و موهای آن استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی، سره و رایج این اصطلاح در زبان فارسی شامل «موی شرمگاه»، «موی عانه» (که بیشتر کاربرد پزشکی دارد) و در متون کهن «موی پسشکم» است.
در قرآن
ترکیب «موی زهار» یا خود واژهٔ «زهار» با این معنی در قرآن وجود ندارد. واژهٔ مشابه «ظِهار» (با حرف ظ) در قرآن آمده که مربوط به یک حکم فقهی خاص در زمان جاهلیت دربارهٔ طلاق است و از ریشه «ظهر» (پشت) بوده و هیچ ارتباطی به واژهٔ زهار (با حرف ز) ندارد. البته در احادیث و فقه اسلامی، از این مو با نام «عانه» یاد شده و احکام نظافت آن ذکر شده است.
نماد چیست
در فقه اسلامی و متون قدیمی، روییدن موی زهار یکی از نشانههای طبیعی و نمادهای رسیدن به سن بلوغ و تکلیف شرعی به شمار میرود. در ادبیات کلاسیک و عرفانی فارسی (مانند اشعار سعدی و مولوی)، این واژه کنایه از حریم خصوصی است و در نگاه استعاری، ستردن و تراشیدن آن نماد پاکسازی نفس از زوائد، رذایل و دنائتهای دنیوی محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل موی زهار
موی زهار اصطلاحی اصیل در زبان فارسی است که به موهای رشد کرده در ناحیهٔ شرمگاهی و اندام تناسلی انسان اشاره دارد. کلمهٔ «زهار» در اصل ریشه در زبان پارسی میانه (پهلوی) دارد و به معنای شکم، زهدان یا تهیگاه بوده که به مرور زمان به قسمت پایینی شکم اختصاص یافته است. این واژه در طب سنتی، فقه و ادبیات کهن ایران کاربرد فراوانی داشته است.
اگرچه امروزه در گفتار روزمره و متون پزشکی مدرن، واژههایی نظیر «موی عانه» یا «موی شرمگاهی» جایگزین آن شدهاند، اما شناخت معنی آن برای درک درست متون کلاسیک فارسی اهمیت دارد. در فرهنگ اسلامی، نظافت و زدودن این مو به عنوان بخشی از بهداشت فردی و سنن مستحب تاکید شده و روایات متعددی در این باره وجود دارد.
در حوزهٔ ادبیات نیز شاعران بزرگ گاه از تعبیر تراشیدن موی زهار به عنوان تمثیلی برای پیراستن روح از زوائد مادی و رذایل اخلاقی استفاده کردهاند تا مخاطب را به پاکیزگی ظاهر و باطن به صورت همزمان تشویق نمایند.