یعنی چه
این عبارت در ادبیات کلاسیک فارسی (مانند کتاب مرزباننامه) به معنی داشتن دیداری زشت و ظاهری ناپسند به کار رفته است؛ به طوری که ظاهر فرد باعث دوری یا ناخشنودی بیننده شود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت لَقایِ مُنکَر (laqā-ye monkar) است که از دو واژهٔ عربی «لقاء» (دیدار/چهره) و «مُنکَر» (ناپسند/زشت) ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت به عنوان راهنما برای پاسخهایی چون زشتروی، بدقیافه یا کریهالمنظر به کار میرود و خود واژه نیز ۸ حرف دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این ترکیب در زبان انگلیسی از عباراتی که به زشتی مفرط ظاهر و صورت اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی اگرچه خود ترکیب به این شکل کاربرد اصطلاحی رایجی ندارد، اما معادلهای دقیق ساختاری آن برای توصیف فرد زشترو به کار میروند.
در قرآن
ترکیب وصفی «لقای منکر» به این صورت در متن قرآن ذکر نشده است؛ با این حال، کلمه «لقاء» بارها (مانند لقاء الله) و واژه «منکر» نیز بارها در قالب اصطلاح «امر به معروف و نهی از منکر» یا عبارت «انکر الاصوات» (ناپسندترین صداها) در کتاب الهی آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل لقای منکر
عبارت «لقای منکر» یک ترکیب وصفی-اضافی در زبان و ادبیات فارسی است که ریشه در کلمات عربی دارد. این واژه به طور مستقیم در متون کهن مانند مرزباننامه برای توصیف افرادی با ظاهر بسیار زشت، بدقیافه و کریهالمنظر به کار رفته است، به طوری که دیدن آنها حس ناخوشایندی در بیننده ایجاد میکند.
از نظر ریشهشناسی، «لقا» به معنی دیدار و مواجهه و «منکر» به معنی ناپسند و زشت است. در ادبیات سنتی، این اصطلاح گاهی به عنوان نمادی از بدفالی یا شومی ظاهری استفاده میشود، هرچند که در متون اخلاقی تاکید شده که نباید از روی ظاهرِ ناپسند (لقای منکر) درباره باطن و خصلتهای پاک افراد قضاوت کرد.