یعنی چه
حفظ الغیب در اصطلاح اخلاقی و اجتماعی به این معنا است که انسان همانگونه که در حضور فرد به او احترام میگذارد و حقوقش را رعایت میکند، در غیاب و پشت سر او نیز امانتدار باشد، از آبرویش دفاع کند و به او خیانت نکند.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه عربی «حِفظ» و «الغَیب» ساخته شده و در زبان فارسی با ضمهٔ حرف ظاء به عنوان مضاف (حفظُ الغیب) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به معنای پاسداری از حقوق دیگران در غیاب آنها، کلمه هشت حرفی «حفظ الغیب» است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم اخلاقی آن از عباراتی که به حفظ آبرو و امانت در غیاب افراد اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح کاملاً عربی است و در احادیث و متون اخلاقی اسلامی به همین صورت یا به صورت «ظهر الغیب» به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این اصطلاح در ادبیات و فرهنگ عامه شامل واژههایی چون غیبداری، رازداری در غیاب، و پاسداری از آبروی دیگران است.
در قرآن
این مفهوم به طور دقیق در آیه ۳۴ سوره نساء برای توصیف زنان صالح آمده است که در غیاب همسران خود، اسرار و حقوق آنها را حفظ میکنند. همچنین در آغاز سوره بقره به صورت «یؤمنون بالغیب» به بعد اعتقادی حفظ ایمان به امور پنهان اشاره شده است.
جمعبندی و توضیح کامل حفظ الغیب
ترکیب «حفظ الغیب» یک اصطلاح اخلاقی، عرفانی و قرآنی ریشهدار است که از دو واژه عربی «حفظ» (نگهداری) و «غیب» (نهان) تشکیل شده است. این واژه در لغت به معنای نگهبانی در غیاب کسی است، اما در کاربرد اجتماعی و اخلاقی، به برترین درجهٔ امانتداری، وفاداری و فتوت اشاره دارد؛ یعنی انسان در غیاب دیگران، از مال، جان، آبرو و اسرار آنها همانگونه دفاع کند که در حضورشان انجام میدهد.
در متون دینی و به ویژه در آیه ۳۴ سوره نساء، این صفت مایهٔ ستایش و نشانهٔ صالح بودن افراد دانسته شده است. متضاد این اصطلاح رفتارهای ناپسندی چون غیبت، خیانت در غیاب، سخنچینی و افشای اسرار است. در فرهنگ معادلسازی، این کلمه دقیقاً هشت حرف دارد و در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان نمادی از امانتداری مطلق شناخته میشود.