یعنی چه
این واژه یک ترکیب پیشوندی متشکل از حرف جر «بِـ» (به، همراهِ) و «ملذّات» (جمعِ ملذّة به معنای لذتها و خوشیها) است. در متون ادبی، اخلاقی و فقهی، این عبارت به معنای غوطهور شدن در خوشیهای مادی، کامجوییهای حسی و دلبستگیهای دنیوی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب با کسرهٔ حرف اول، فتحهٔ ميم و لام، و تشدید و فتحهٔ حرف ذال به صورت [بِمَلَذْذات] است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ «بملذات» دقیقاً یک پاسخ ۶ حرفی است که در جواب راهنماهایی مثل «با خوشیها» یا «به وسیله لذتها» قرار میگیرد.
به فارسی
معادلهای روان فارسی این ترکیب شامل عباراتی چون «با خوشیها»، «همراه با لذتها»، «به وسیله کامجوییها» و «در ناز و نعمت» است.
در قرآن
عین کلمه «بملذات» یا «ملذات» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، ریشه ثلاثی آن (ل-ذ-ذ) در قالب فعل مضارع «تَلَذُّ» در آیه ۷۱ سوره زخرف (...وَتَلَذُّ الْأَعْيُنُ...) به معنای چشمها لذت میبرند، آمده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و اخلاقی، این واژه نمادی از مادیگرایی، غفلت، و غرق شدن در شهوات و لذتهای زودگذر دنیاست که در تقابل با زهد، ریاضت و معنویت قرار میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل بملذات
واژه «بملذات» یک ترکیب واژگانی عربی است که از ترکیب حرف جر «بِـ» (به معنیِ با، همراهِ) و اسم «مَلَذّات» (جمعِ ملذّة، به معنی اسباب لذت و خوشی) شکل گرفته و در متون کهن ادبی و اخلاقی فارسی کاربرد دارد. این عبارت به طور کلی به معنای «همراه با خوشیها و کامجوییها» است.
از نظر ریشهشناسی، این کلمه متعلق به ریشه ثلاثی مجرد «ل-ذ-ذ» است و با کلماتی چون لذت، لذیذ و متلذذ همخانواده است. در بافت متون دینی و عرفانی، این اصطلاح معمولاً بار معنایی هشداردهندهای دارد و به غرق شدن در لذتهای مادی و تنپروری اشاره میکند که انسان را از مسیر کمال معنوی بازمیدارد.