یعنی چه
«صراحی کشیدن» در ادبیات کهن فارسی یک اصطلاح کنایی و فصیح است که به معنای نوشیدن باده یا تهی کردنِ تنگ شراب (صراحی) به کار میرود. در گذشته، فعل «کشیدن» به طور مجازی برای سر کشیدن و نوشیدن مایعات استفاده میشده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «صُراحی کِشیدَن» است که در آن صراحی با ضمهٔ حرف اول خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «صراحی کشیدن» با ۱۰ حرف است و معادلهای آن باده نوشیدن یا می خوردن هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن، میتوان از اصطلاحات ادبی مانند نوشیدن از دکانتر یا اصطلاحات عمومیترِ نوشیدن باده استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی از عبارت شرب الخمر برای معنای عام و از شرب الصراحیة برای توصیف دقیقترِ این ظرف شکمدار استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان و اصیل این ترکیب در فارسی شامل باده نوشیدن، صراحی نوشیدن، قدح زدن، می گساری و ساغر گرفتن است.
نماد چیست
در شعر کلاسیک فارسی (بهویژه آثار حافظ و سعدی)، صراحی کشیدن نماد رهایی از بند عقل مصلحتاندیش، مستی و بیخودی است. در ادبیات عرفانی نیز صراحی را نماد دل عارف یا منبع فیض الهی میدانند که از می معرفت پر شده است. همچنین صدای قلقل آن هنگام ریختن مایع، به ناله و آواز عاشقانه تشبیه میشود.
جمعبندی و توضیح کامل صراحی کشیدن
اصطلاح «صراحی کشیدن» یک ترکیب کنایی، فصیح و کاملاً ادبی در زبان فارسی است. واژه صراحی ریشهای عربی دارد و به ظرف شیشهای یا بلورین شکمدار با گلوگاهی تنگ گفته میشود که در گذشته برای نگهداری و سرو شراب کاربرد داشته است. ترکیب آن با فعل فارسی «کشیدن» (در معنای مجازی نوشیدن)، به معنای بادهگساری و سر کشیدن جام است.
این عبارت در متون مذهبی یا متن قرآن کریم کاربرد مستقیم ندارد و خاستگاه آن کاملاً ادبی و دیوانی است. شاعران بزرگی همچون سعدی و حافظ از این تعبیر برای تصویرسازیِ حالات مستی، خوشباشی و رهایی از قید و بندهای ظاهری استفاده کردهاند.
در ابعاد عرفانی، صراحی کشیدن فراتر از یک واژه مادی رفته و به عنوان نمادی از دریافت فیض معنوی، لبریز شدن دل عارف از عشق الهی و رسیدن به مرتبه شهود و بیخودی تعبیر میشود که نشاندهنده پویایی و عمق استعارهها در زبان فارسی است.