یعنی چه
النشاه (که در اصل عربی به صورت النشأة نوشته میشود) به معنای پدید آمدن، تکوین، آغاز آفرینش و زندگی است. این کلمه به مراحل شکلگیری، پرورش و رشد یک موجود یا یک جهان اشاره دارد و در ادبیات عرفانی و دینی، به دورههای مختلف حیات (مانند دنیا و آخرت) اطلاق میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با توجه به ریشه عربی آن «اَننَشْأة» (an-naš'ah) است که در زبان فارسی معمولاً به صورت «اَننَشْاَه» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد و به عنوان معادل کلماتی چون پیدایش، آفرینش یا خلقت نخستین به کار میرود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و از ریشه «ن ش أ» است که به معنای بلند شدن، آشکار شدن و پدید آمدن شکل میگیرد.
به فارسی
نزدیکترین معادلهای فارسی برای این واژه کلماتی مانند پیدایش، آفرینش، تکوین، زایش، حیات و بالندگی هستند.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم به مراحل خلقت انسان و جهان اشاره دارد؛ از جمله «النشأة الأولی» (آفرینش نخستین در دنیا) در آیه ۶۲ سوره واقعه و «النشأة الآخرة» (آفرینش بازپسین و زنده شدن دوباره در قیامت) در آیه ۲۰ سوره عنکبوت.
جمعبندی و توضیح کامل النشاه
واژه «النشاه» (یا النشأة) اصالتاً یک واژه ریشهدار عربی است که به پهنه زبان و ادبیات فارسی، به ویژه متون فلسفی، عرفانی و دینی راه یافته است. این کلمه به طور کلی مفهوم پیدایش، آغاز آفرینش، ایجاد، تربیت و رشد را در خود جای داده و به کل عالم حیات و تکوین اشاره دارد.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، این واژه جایگاه ویژهای دارد و سیر حرکت انسان از عدم به وجود را ترسیم میکند. این سیر معمولاً در دو مرحله تجلی مییابد: نخست آفرینش مادی در دنیای کنونی و سپس برانگیخته شدن و حیات مجدد در روز رستاخیز که از آن به عنوان مراحل تحول حیات یاد میشود.
در زبان فارسی، هرچند این کلمه به صورت مستقل در مکالمات روزمره کاربرد زیادی ندارد، اما مشتقات همخانواده آن مانند منشأ و ناشی بسیار رایج هستند. در ساختار مسابقات و جدول کلمات نیز این واژه دقیقاً با ۶ حرف به عنوان معادل خلقت یا پیدایش شناخته میشود.