یعنی چه
دعوت در زبان فارسی به معنی صدا زدن، طلب کردن و خواستن کسی برای حضور در یک جمع یا رویداد است. در کاربرد عامیانه و کلاسیک به معنای سور، مهمانی و ولیمه نیز به کار میرود و در مفاهیم دینی و عقیدتی، به معنای فراخوان مردم به سوی یک باور یا آیین (مانند دعوت اسلامی) است.
مترادف
این واژهها در بافتهای مختلف زبانی (اجتماعی، رسمی و دینی) میتوانند به جای دعوت استفاده شوند.
متضاد
کلماتی که مفهوم پذیرش، پذیرایی و خواستنِ حضورِ دیگری را نفی میکنند، به عنوان متضاد دعوت شناخته میشوند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه سه حرفی عربی (د ع و) مشتق شدهاند و با مفاهیمی چون خواندن، خواستن و طلب کردن ارتباط دارند.
ریشه
واژه دعوت از کلمه عربی «دَعْوَة» گرفته شده است. در ریشهشناسی عمیقتر زبانهای آفروآسیایی و سامی، این ماده در ابتدا با مفاهیمی نظیر سخن گفتن، آگاه کردن و دانایی پیوند داشته که به مرور زمان معنای فراخواندن و صدا زدن در زبان عربی بر آن غالب شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، اگر نشانههایی مانند فراخواندن یا مهمانی با تعداد حروف مشخص خواسته شود، کلمه دعوت یا مترادفات آن پاسخ اصلی هستند.
به انگلیسی
بسته به اینکه دعوت در محیطی دوستانه، رسمی، دادگاهی یا مذهبی به کار رود، معادل انگلیسی آن تغییر میکند.
جمعبندی و توضیح کامل دعوت
واژه «دعوت» یکی از پرکاربردترین کلمات در زبان فارسی است که ریشه در فرهنگ و زبان عربی دارد. این کلمه در اصل به معنای صدا زدن و فراخواندن است، اما در طول زمان در ابعاد مختلف اجتماعی، مذهبی و فرهنگی معانی ویژهای به خود گرفته است. در روابط اجتماعی، دعوت پیوند عمیقی با مفهوم مهماننوازی، صله رحم و برگزاری ضیافتها دارد و نمادی از احترام و کرامت انسانی به شمار میرود.
از دیدگاه معنوی و دینی نیز این واژه جایگاه بسیار برجستهای دارد؛ به طوری که مشتقات ریشه آن صدها بار در قرآن کریم تکرار شده است. در این بافت، دعوت به معنای هدایت انسانها به سوی حق و حقیقت توسط پیامبران، و همچنین به مفهوم دعا، نیایش و طلب حاجت از پروردگار (مانند آیه ۱۸۶ سوره بقره) جلوه میکند. در دنیای امروز نیز نشانههای دیجیتالی مانند آیکون زنگوله یا پاکت نامه، ادامهدهنده مفهوم بصری همین واژه هستند.