یعنی چه
میقات در لغت به معنای زمان معین و محدود برای انجام یک کار، وعدهگاه یا هنگام کار است. در اصطلاح دینی و فقهی، به مکانها یا زمانهای مشخصی در اطراف مکه گفته میشود که زائران خانه خدا باید قبل از عبور از آنها، لباس احرام بپوشند و برای مناسک حج یا عمره آماده شوند.
تلفظ
این واژه به صورت مِیقات (Mīqāt) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه میقات معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای 'محل احرام بستن زائران'، 'وعدهگاه'، 'زمان معین' یا 'میعاد' کاربرد دارد.
به انگلیسی
در متون انگلیسی برای بیان معنای لغوی از عباراتی مانند appointed time یا fixed time استفاده میشود و در بافت اصطلاحات اسلامی و فقهی، خود واژه به صورت Miqat نویسهگردانی میگردد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه (و ق ت) بر وزن مِفعال ساخته شده است که جمع آن «المواقییت» میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی این واژه شامل کلماتی چون وعدهگاه، زمان مقرر، هنگام، قرارگاه و وقت معین است.
در قرآن
واژه میقات و جمع آن مواقیت چندین بار در قرآن کریم به کار رفته است؛ از جمله به عنوان زمان مقرر ملاقات حضرت موسی با پروردگار (لِمِیقَاتِنَا)، وعدهگاه روز قیامت (إِنَّ یَوْمَ الْفَصْلِ کَانَ مِیقَاتًا) و همچنین هلالهای ماه به عنوان نشانگر زمانهای معین برای مردم و حج (مَوَاقِیتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ).
جمعبندی و توضیح کامل میقات
واژه میقات ریشه در زبان عربی و ماده «و ق ت» دارد و در اصل به معنای زمان یا مکان تعیینشده برای انجام یک امر یا ملاقات است. این کلمه در طول زمان، کاربرد ویژهای در فقه اسلامی پیدا کرده و به مرزهای جغرافیایی مشخصی در اطراف مکه اطلاق میشود که زائران بدون پوشیدن لباس احرام نباید از آنها عبور کنند.
در فرهنگ معنوی و عرفانی، میقات فراتر از یک مرز جغرافیایی، به عنوان نماد نقطه آغاز تحول درونی، کندن از تعلقات دنیوی و ورود به حریم پاکی و سلوک الیالله شناخته میشود. این واژه در ادبیات و جدولهای کلمات متقاطع نیز به وفور در معنای میعاد، موعد و قرارگاه استفاده میشود.