یعنی چه
دهنلق در اصطلاح و فرهنگ عامه به کسی گفته میشود که نمیتواند سخنی را در دل خود نگه دارد. این فرد بهمحض شنیدن یک راز یا خبر خصوصی، آن را برای دیگران بازگو میکند و کنترل چندانی بر گفتار و حفظ اسرار ندارد.
مترادف
متضاد
تلفظ
این واژه در زبان عامیانه به صورت دَهنلَق (dahan-laq) تلفظ میشود. در ریشه لغوی و متون کهنتر گاهی به صورت «دهنلغ» (از واژه لغزیدن) نیز ثبت شده است.
به انگلیسی
به عربی
به ترکی
به فارسی
در زبان و ادبیات فارسی برای معادلسازی این صفت مرکب کنایی، از عبارتهایی همچون «کمظرفیت»، «سخنچین» یا اصطلاح عامیانه «کسی که نخود در دهانش خیس نمیخورد» استفاده میشود که همگی اشاره به ناتوانی در حفظ اسرار دارند.
جمعبندی و توضیح کامل دهن لق
واژه «دهنلق» یک صفت مرکب کنایی در زبان فارسی است که از ترکیب دو جزء «دهن» (دهان) و «لق» (سست و نااستوار) تشکیل شده است. این اصطلاح در فرهنگ عامه برای توصیف افرادی به کار میرود که به دلیل کمظرفیت بودن یا پرچانگی، توانایی مراقبت از رازهای خود و دیگران را ندارند و بهسرعت اخبار خصوصی را فاش میکنند.
در ادبیات اخلاقی و نمادشناسی فرهنگی ایران، دهنلقی به عنوان یک ویژگی منفی شخصیتی و آسیب اجتماعی شناخته میشود که میتواند پایهگذار شایعهپراکنی و از بین رفتن اعتماد میان افراد شود. در نقطهی مقابل این صفت، مفهوم پسندیده «رازداری» قرار دارد که همواره در اشعار و متون کهن ستایش شده است.