یعنی چه
ترکیب «فصیح و کامل» برای توصیف کلام، متن یا بیانی به کار میرود که در اوج شیوایی، رسایی و روشنی بوده و از نظر قواعد، ساختار و انتقال مفاهیم، تمامعیار، بینقص و جامع باشد.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ عربی تشکیل شده است: «فصیح» بر وزن فعیل با فتح فاء، و «کامل» با کسر میم.
در جدول
پاسخ مستقیم برای پرسش «فصیح و کامل» در جدول، خود این عبارت با ۹ حرف است. همچنین واژههایی مانند شیوا، بلیغ و رسا نیز میتوانند به عنوان کلمات جایگزین یا مرتبط در جدولها مطرح شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم ترکیبی، از صفتهای مربوط به شیوایی بیان در کنار واژههای رسانندهٔ تمامیت و کمال استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب از نظر ریشهشناسی کاملاً عربی است. در زبان عربی واژهٔ فصیح از ریشه «ف ص ح» (آشکار شدن) و کامل از ریشه «ک م ل» (به حد نهایی رسیدن) گرفته شده است.
به فارسی
معادلهای سره و خالص فارسی برای این ترکیب شامل عباراتی چون «شیوای تمامعیار»، «گویای بینقص» و «رسای جامع» است که همان مفهوم روشنی و تکامل زبانی را منتقل میکنند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، بخش «فصیح» این ترکیب با مرغ سخندان، بلبل یا طوطی (به نشانه خوشسخنی) نمادپردازی میشود و بخش «کامل» آن با مفاهیمی چون دایره یا ماه شب چهارده (بدر) که نشاندهندهٔ تمامیت، تقارن مطلق و بینقصی هستند، پیوند دارد.
جمعبندی و توضیح کامل فصیح و کامل
عبارت «فصیح و کامل» یک ترکیب توصیفی و تقویتی در زبان فارسی است که برای ستایش یک سخن، نوشته یا بیان به کار میرود. وقتی کلامی فصیح و کامل خوانده میشود، یعنی هم از نظر ساختار زبانی، روان، واضح و بدون لکنت و ابهام است و هم از نظر محتوا، تمامی نکات لازم را در بر گرفته و هیچگونه کاستی یا نقصی در آن دیده نمیشود.
ریشه هر دو واژه به زبان عربی بازمیگردد؛ جایی که فصاحت به معنای آشکار شدن و صفا یافتن سخن، و کمال به معنای رسیدن به بالاترین حدِ تمامیت است. در ادبیات فارسی این ترکیب نمادی از بلاغت ایدهآل و قدرت بیانِ بینقص تلقی میشود که به خوبی بر دل مخاطب مینشیند.