یعنی چه
عبارت «شاعر قرن هفتم» یک ترکیب وصفی در زبان فارسی است و به هر ناظم یا سرایندهای اشاره دارد که در سدهٔ هفتم هجری قمری (مصادف با دوران حمله مغول و عهد ایلخانی، قرن ۱۳ میلادی) زندگی میکرده است. این دوران یکی از عصرهای طلایی و اوج شکوفایی شعر و عرفان کلاسیک فارسی به شمار میرود.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [شاعِرِ قَرنِ هَفتُم] (šā'er-e qarn-e haftom) است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول خودِ «شاعر قرن هفتم» با ۱۱ حرف است. همچنین بسته به طراح جدول، پاسخهای جایگزین میتواند نام قلههای ادبی این قرن مانند سعدی یا مولوی باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از عبارات مربوط به سدهٔ میلادی یا هجری قمری استفاده میشود.
به فارسی
معادلها و برگردانهای دستوری و ادبی این ترکیب در زبان فارسی شامل عباراتی چون ناظم سدهٔ هفتم، سخنسرای قرن هفتم و چامهسرای عهد ایلخانی است.
نماد چیست
در تاریخ ادبیات ایران، این عبارت نماد اوج شکوفایی شعر عرفانی، تکامل غزل کلاسیک، رواج سبک عراقی و پایداری فرهنگی جامعه در عین رنج ناشی از تهاجم مغول است.
جمعبندی و توضیح کامل شاعر قرن هفتم
عبارت «شاعر قرن هفتم» در ادبیات فارسی به سرایندگانی اشاره دارد که در یکی از حساسترین و در عین حال درخشانترین برهههای تاریخی ایران، یعنی سدهٔ هفتم هجری قمری (قرن ۱۳ میلادی) میزیستهاند. این دوران که با حمله خانمانسوز مغول و حکومت ایلخانان همزمان بود، بر خلاف شرایط دشوار سیاسی و اجتماعی، به عهد طلایی شعر کلاسیک، تکامل غزل و گسترش بیسابقهٔ عرفان و تصوف تبدیل شد.
از نظر سبکشناسی، این دوره مهد پرورش و به اوج رسیدن «سبک عراقی» است که در آن، نگاه شاعران از دنیای برون و ممدوحان درباری به دنیای درون، عشق، عرفان و مفاهیم عمیق انسانی معطوف شد. زبان شعر در این دوره به سمتی روان، پر احساس و دلنشین حرکت کرد که بخش عمدهای از هویت ادبی امروز ما را شکل میدهد.
هرگاه در بافتهای آموزشی، تاریخی یا جدولهای کلمات متقاطع با این عبارت مواجه میشویم، ذهنها بهطور ناخودآگاه و نمادین به سوی قلههای بیتکرار ادبیات جهان متمایل میشود؛ بزرگانی چون مولانا جلالالدین بلخی و سعدی شیرازی که با آثار جاودان خود، نام این قرن را در تاریخ فرهنگ ایران ماندگار کردند.