یعنی چه
التولد در لغت به معنی پدید آمدن، زاده شدن و منشأ گرفتن چیزی از چیز دیگر است. در اصطلاح فلسفی و کلامی (بهویژه در مکتب معتزله)، به آثار و افعالی گفته میشود که به واسطهٔ یک فعل اولیه و با دخالت عوامل بیرونی پدید میآیند؛ مانند حرکت کردن سنگ در هوا پس از پرتاب کردن آن توسط انسان.
تلفظ
این واژه با حروف الف و لام معرفهٔ عربی همراه است و به صورت «اَتْتَوَلُّد» با تشدید روی حروف «ت» و «ل» تلفظ میشود.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در متون علمی و فلسفی بیشتر از کلماتی که به منشأ و پیدایش اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و مصدر باب تفعّل از ریشه «و ل د» است.
به فارسی
در زبان فارسی دقیقترین برگردانهای این واژه شامل پیدایش، زایش، تکون، و صدور (در اصطلاح فلسفی) هستند.
در قرآن
واژهٔ «التولد» به صورت مستقیم در متن قرآن کریم بهکار نرفته است؛ اما مشتقات دیگر ریشهٔ آن (و ل د) مانند «وُلِدَ»، «المولود» و «والد» در آیات متعددی ذکر شدهاند.
نماد چیست
این واژه نماد تصویری یا اسطورهای خاصی در فرهنگ عامه ندارد، اما در تفکر فلسفی اسلامی نماد پیوستگی اثر با سبب، آفرینش و پدید آمدن معلول از علت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل التولد
واژه التولد یک مصدر عربی از ریشه «و ل د» است که وارد زبان و متون علمی، کلامی و فلسفی فارسی شده است. این کلمه در مفهوم عام به معنی زایش، پیدایش و به دنیا آمدن است، اما در اصطلاح اندیشمندان اسلامی به زنجیرهای از علت و معلولها اشاره دارد که در آن یک پدیده به طور طبیعی یا قهری از پدیده دیگر متولد میشود.
علاوه بر کاربرد فلسفی و لغوی، این واژه در تاریخ و جغرافیای مکتوب در کتاب مقدس نیز به عنوان نام خاص یک شهر قدیمی در جنوب یهودا (منطقهای در شبهجزیره سینا) ثبت شده است. بنابراین التولد بسته به سیاق متن میتواند معنای لغوی، اصطلاح کلامی یا نامی جغرافیایی داشته باشد.