یعنی چه
واژهٔ «مُنْشَرَة» صفت مؤنث از ریشهٔ عربی «ن-ش-ر» است که به معنای هر چیز پهنشده، گشوده، منتشر شده یا برانگیخته شده به کار میرود؛ بهویژه در متون کهن به نوشتهها یا کتابهای باز و گسترده اشاره دارد.
تلفظ
این کلمه با ضمهٔ میم، سکون نون، فتح شین و فتح راء به صورت مُنْشَرَة تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «پراکنده شده»، «گسترده» یا «نامه گشاده»، واژهٔ پنج حرفی «منشرة» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این واژه در زبان انگلیسی میتوان از عباراتی که به انتشار، پخش یا باز شدن یک شیء دلالت دارند استفاده کرد.
به عربی
این واژه خود ریشهٔ عربی دارد و در این زبان به عنوان اسم مفعول مؤنث در معنای آشکار شدن، باز شدن و رستاخیز نیز به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی، ترکیبهایی نظیر «نامهٔ سرگشاده»، «پخششده» و «کتاب باز» دقیقترین معادلهای معنایی برای منشرة به شمار میروند.
نماد چیست
در ادبیات و سمبلشناسی، این واژه نمادی از گشوده شدن رازها، آشکار شدن حقایق پنهان و همچنین پراکندگی و گسترش علم، آگاهی یا اخبار در میان مردم است.
جمعبندی و توضیح کامل منشرة
واژهٔ «منشرة» یک صفت مفعولی مؤنث از ریشهٔ ثلاثی «نشر» است که وارد زبان فارسی شده است. معنای محوری این کلمه بر مفاهیمی چون گستراندن، پهن کردن، باز کردن و انتشار دلالت دارد. در متون ادبی و دینی، این کلمه معمولاً برای توصیف نامهها، صحیفهها یا مکتوباتی به کار میرود که باز و گشاده شدهاند تا محتوای آنها برای همگان آشکار شود.
اگرچه این لفظ عیناً در قرآن نیامده، اما شکل تشدیددار آن به صورت «منشّرة» در آیه ۵۲ سوره مدثر (صُحُفاً مُنَشَّرَةً) به معنای نامههای سرگشاده و پهنشده استفاده شده است. این واژه در زبان فارسی امروز بیشتر کاربرد ادبی و دایرةالمعارفی دارد و نمادی از وضوح، روشنگری و آگاهیرسانی است.