یعنی چه
این عبارت یک مصدر مرکب قدیمی در زبان فارسی است که به معنای ایجاد کردن شک، تردید یا سوءظن در ذهن نسبت به کسی یا چیزی به کار میرود و معمولاً به تصوری اشاره دارد که بر پایه یقین نیست.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [gomāni āvardan] است که از واژه «گمان» (به معنی حدس و اندیشه با ریشه پارسی میانه) به همراه یای مصدری/نکره و فعل «آوردن» تشکیل شده است.
در جدول
در مسابقات و جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «گمانی اوردن» دقیقاً به عنوان یک پاسخ ۱۰ حرفی شناخته میشود. بسته به تعداد خانهها، «گمان بردن» نیز میتواند جایگزین آن شود.
به انگلیسی
معادلهای رایج انگلیسی این ترکیب فعلی بسته به میزان بدگمانی شامل واژگان suspect (سوءظن داشتن) و doubt (شک داشتن) است.
به عربی
در زبان عربی متناسب با سیاق متن از افعال و مصادری مانند ظن، ارتیاب و سوءالظن برای انتقال این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
برگردانها و واژههای جایگزین اصیل فارسی برای این ترکیب شامل مواردی چون شک کردن، گمان بردن، بدگمان شدن، پنداشتن، حدس زدن و ظن بردن است.
جمعبندی و توضیح کامل گمانی اوردن
عبارت «گمانی آوردن» یکی از ترکیبهای فعلی کهن و اصیل در زبان فارسی است که ریشه بخش اول آن یعنی «گمان» به پارسی میانه بازمیگردد. این اصطلاح اشاره به حالتی ذهنی دارد که در آن فرد بدون داشتن مدارک یا دلایل قطعی، دچار شک، تردید یا سوءظن نسبت به یک مسئله یا شخص میشود.
در ادبیات کلاسیک فارسی، این ترکیب بیشتر بار معنایی ابهامآمیز یا منفی دارد و به نوعی مترادف با خیال بد به صورت بستن است. این عبارت در ترجمههای کهن قرآن کریم نیز به عنوان معادل روانی برای واژگانی چون «ظن» و «ریب» توسط مترجمان دوره نخستین اسلامی به کار رفته است.