یعنی چه
براره در اصل ساختار جمع کلمه «بارّ» از ریشه عربی است و به افرادی اشاره دارد که سرشار از نیکی، خیرخواهی و راستگویی هستند. این کلمه در متون دینی و ادبی برای توصیف انسانهای صالح و بهویژه فرشتگان مقرب و حاملان وحی الهی به کار میرود که مطیع محض خداوند هستند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتحهدار روی تمامی حروف یعنی بَرَرَه (Bararah) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخی ۵ حرفی برای راهنماهای 'نیکوکاران'، 'صالحان' یا 'فرشتگان نویسنده وحی' استفاده میشود.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در زبان انگلیسی از صفات جمع مربوط به پاکدامنی و صالح بودن استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم این واژه از اصطلاحات مربوط به انسانهای خیرخواه و صالح استفاده میکنند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون نیکان، راستگویان، فرمانبرداران و درستکاران است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و متون قرآنی، این واژه به عنوان نماد فرشتگان مقرّب، طهارت روحی، خیرخواهی فراگیر و بندگی خالصانه شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل براره
واژه براره (بَرَرَه) یک اصطلاح اصیل با ریشه عربی است که از ماده «ب-ر-ر» مشتق شده و به معنای وسعت و گستردگی در نیکی است. این کلمه در واقع حالت جمع واژه «بارّ» بوده و به معنای نیکوکاران و راستگویان است. بارزترین نمود این کلمه در آیه ۱۶ سوره مبارکه عبس (كِرَامٍ بَرَرَةٍ) دیده میشود که در آنجا فرشتگان و حاملان وحی الهی به پاکی و بزرگواری توصیف شدهاند.
باید توجه داشت که در زبان عامیانه و برخی گویشهای محلی ایران (مانند لری، مازندرانی و گیلکی)، واژه «برار» به معنی برادر به کار میرود که از نظر ریشهشناسی و معنایی هیچ ارتباطی با کلمه قرآنی و پنجحرفی «براره» ندارد. این کلمه در ادبیات کلاسیک و دینی فارسی جایگاه مشخصی داشته و نمادی از بندگی خالصانه است.