یعنی چه
«النَّبِیِّین» شکل جمعِ سالمِ واژهٔ «نَبِیّ» (در حالت نصب یا جر) در زبان عربی است. این کلمه به انسانهای برگزیدهای اشاره دارد که از سوی پروردگار به آنها وحی میشود تا پیام الهی، هدایت و انذار را به بشر برسانند. در ریشهشناسی آن دو دیدگاه وجود دارد: یا از «نَبَأ» به معنی دارنده خبر مهم آسمانی است، یا از «نَبْو» به معنی صاحب مقام والا و بلندمرتبه.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با تشدید روی حروف «ن» و «ی» به صورت «اَنَّبِیِّین» (An-Nabiyyeen) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «النبیین» به عنوان پاسخ برای پرسشهایی نظیر «پیامبران به عربی» یا «خاتم ... در قرآن» کاربرد دارد و دقیقاً ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به مجموعه پیامبران الهی از واژهٔ «Prophets» همراه با حرف تعریف «The» استفاده میشود.
به عربی
در خود زبان عربی، علاوه بر «النبیین» که جمع سالم است، واژهٔ «الأنبیاء» به عنوان جمع مکسر همین کلمه و همچنین «المرسلون» به معنای فرستادگان به عنوان هممعنی به کار میروند.
به فارسی
معادلهای مستقیم این واژه در زبان فارسی «پیامبران»، «پیمبران» و «فرستادگان خدا» هستند. همچنین واژه «انبیاء» نیز به عنوان وامواژه در فارسی کاملاً رایج است.
در قرآن
این کلمه با همین رسمالخط دقیقاً ۱۶ بار در قرآن کریم ذکر شده است. از مهمترین کاربردهای آن، آیه ۴۰ سوره احزاب (آیه خاتمیت) است: «وَلَكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ» که بر پایان یافتن سلسله پیامبران با رسالت حضرت محمد (ص) دلالت دارد. همچنین در آیاتی مانند ۲۱۳ سوره بقره به مأموریت مژدهدهی و بیمرسانی آنها اشاره شده است.
جمعبندی و توضیح کامل النبیین
واژهٔ «النبیین» یکی از اصطلاحات کلیدی و محوری در فرهنگ قرآنی و معارف اسلامی است که به مجموع سلسلهٔ پیامبران الهی در طول تاریخ بشر اشاره دارد. این کلمه مشتق از ریشهای است که مفهوم «خبررسانی بزرگ» یا «رفعت مقام» را در خود دارد و نشاندهنده جایگاه والای کسانی است که واسطه میان خالق و مخلوق بودهاند.
در نظام الهیات قرآنی، ایمان به «النبیین» همردیف ایمان به خدا، ملائکه و کتب آسمانی قرار گرفته است. این واژه نمادی از پیوستگی هدایت الهی، معصومیت، ابلاغ حقیقت و ایستادگی در برابر ستم در تاریخ انسان به شمار میرود که با پیامبر اسلام به نقطه پایانی و تکاملی خود رسیده است.