یعنی چه
واژه منتفخ صفت فاعلی از باب افتعال در زبان عربی است و به هر چیز پفکرده، حجیمشده یا دارای تجمع گاز و مایع اطلاق میشود. در مفهوم کنایی و مجازی نیز به فرد متکبر که از غرور باد به غبغب انداخته یا شخص بسیار خشمگین گفته میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مُنتَفِخ (با ضمه م، فتح ت و کسر ف) است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه منتفخ به عنوان پاسخ برای راهنماهای ۵ حرفی نظیر متورم، پفکرده یا آماسیده کاربرد دارد.
به انگلیسی
رایجترین معادلهای انگلیسی برای این واژه شامل Swollen برای تورم اعضای بدن و Bloated برای پفکردگی ناشی از گاز است.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در این زبان نیز دقیقا به همین شکل و معنای متورم و پفکرده به کار میرود.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی برای این کلمه شامل بادکرده، ورمکرده، پفکرده و واژه کهنتر «آماهیده» یا «آماسیده» است.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه، منتفخ بودن کنایه و نمادی از غرور بیجا، خودبزرگبینی و ادعای پوچ (مانند طبل توخالی) است. در مصارف پزشکی و زیستی نیز نماد عینی التهاب، تجمع مایعات یا گاز و بیماری شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل منتفخ
واژه مُنتَفِخ یک صفت وامگرفته از ریشه عربی «ن ف خ» است که در زبان فارسی کاربردی کاربردی و مشخص دارد. مفهوم فیزیکی این کلمه به هر نوع افزایش حجم غیرطبیعی، پفکردگی، التهاب یا تجمع گاز و مایعات در یک بافت اشاره دارد که در زبان روزمره با کلماتی مانند متورم و بادکرده همپوشانی دارد.
از سوی دیگر، این واژه بار معنایی کنایی و ادبی نیز با خود حمل میکند؛ به طوری که در متون به عنوان نمادی برای افراد مغرور، متبختر و کسانی که ادعای توخالی دارند استفاده میشود. ریشه این واژه در قرآن کریم در قالب افعالی چون «نفخ» (مانند نفخ صور) بسیار پرکاربرد است، هرچند خود کلمه منتفخ در متن قرآن نیامده است.