یعنی چه
در اصطلاحات حقوقی و فقهی، مدعی بها (یا مدعیبه) به مال، حق یا موضوعی گفته میشود که خواهان (شاکی) در دادگاه ادعای مالکیت آن را دارد و بر سر آن دادخواهی کرده است. به زبان ساده، این واژه یعنی «خواستهٔ دعوا» یا آنچه مورد ادعا قرار گرفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مُدَّعیٰبِها (یا مُدَّعَیبِهِ) است که از زبان عربی وارد حقوق فارسی شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف (۷ حرف)، خود «مدعی بها» یا معادلهای آن نظیر «خواسته» و «مدعا به» است.
به انگلیسی
در متون حقوقی انگلیسی، برای اشاره به این مفهوم از عباراتی که نشاندهنده مال یا موضوع مورد دعوا هستند استفاده میشود.
به عربی
در حقوق و فقه عربی، این اصطلاح به شکل المدعى به یا محل الدعوى به کار میرود.
به فارسی
برگردان و معادلهای روان فارسی این اصطلاح حقوقی شامل واژههای «خواسته»، «موضوع دعوا» و «مورد ادعا» است.
در قرآن
ترکیب دقیق «مدعی بها» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما ریشه عربی آن (دعو) در قالب کلماتی مانند دَعَوا، یَدْعُونَ و دَعْوَاهُمْ به وفور در معنای خواندن، صدا زدن و دعا کردن به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل مدعی بها
اصطلاح حقوقی و فقهی «مدعی بها» (که در متون تخصصی حقوق بیشتر به صورت مدعیبه به کار میرود) اشاره مستقیم به مال، حق یا هر موضوع مادی و معنوی دارد که شاکی یا همان خواهان پرونده، ادعای مالکیت آن را دارد و برای احقاق حق خود در دادگاه طرح دعوا کرده است.
به زبان ساده و در اصطلاح روزمره دادگاهها، به مدعی بها «خواسته دعوا» نیز گفته میشود. برای مثال اگر شخصی بر سر مالکیت یک خانه شکایت کند، آن خانه همان مدعی بها یا موضوع اصلی نزاع در دادگاه است که قاضی باید درباره آن تصمیمگیری کند.
این واژه از ریشه عربی «دعو» ساخته شده و دارای ۷ حرف است که در بازیها و جدولهای کلمات متقاطع به عنوان معادل خواسته یا موضوع حق مورد اختلاف مورد توجه قرار میگیرد.