یعنی چه
واژه «فرسوده و کهنه» به ویژگی شیء، لباس یا حتی انسانی اشاره دارد که بر اثر طول عمر، کارکرد مداوم یا تقابل با عوامل طبیعی، کیفیت و استحکام اولیه خود را از دست داده و به حالت مندرس، پوسیده یا خسته درآمده است. این کلمه در معنای مجازی برای توصیف انسانهای فرتوت و بسیار ناتوان نیز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت [farsude va kohne] است که از دو واژه فارسی «فرسوده» (صفت مفعولی از مصدر فرسودن) و «کهنه» تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، بسته به تعداد حروف درخواستی طراح جدول، میتوانید از واژههای جایگزین مانند مندرس، اسقاط، پوسیده یا ژنده استفاده کنید؛ اما پاسخ مستقیم خود عبارت ۱۱ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان این مفهوم از اصطلاح worn-out برای لباس یا وسایل مستعمل، shabby برای وسایل مندرس و dilapidated برای ساختمانها و مکانهای مخروبه استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژههای «بالی» و «مهترئ» برای اشیای فرسوده و جامه کهنه به کار میروند. همچنین واژه «رمیم» در فرهنگ و متن قرآن به معنای استخوانهای پوسیده و فرسوده استفاده شده است.
نماد چیست
این مفهوم در ادبیات و فرهنگ عامه، نمادی عینی از گذر بیرحمانه زمان، زوال مادیات و فناپذیری جهان است. در عین حال، ترکیبهایی مثل «فرسودهٔ روزگار» گاهی جنبه مثبت گرفته و نمادی از پختگی، تحمل سختیها و کسب تجربه فراوان محسوب میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل فرسوده و کهنه
مفهوم «فرسوده و کهنه» بازتابدهنده یکی از قوانین قطعی طبیعت یعنی فرسایش و زوال تدریجی موجودات و اشیا در طول زمان است. این اصطلاح کاملاً ریشه ایرانی داشته و از فعل باستانی فرسودن به معنی تراشیدن و ساییدن مشتق شده است که به خوبی وضعیت یک جسمِ کارکرده و مندرس را تصویر میکند.
در کاربردهای روزمره، ادبی و حتی مذهبی، این عبارت فراتر از یک صفت ساده برای اشیاء اسقاطی رفته و به عنوان آیینه تمامنمای زوال مادی و تغییر احوال دنیا شناخته میشود. نگاهی به معادلهای ساختاری آن در جدول کلمات یا زبانهای دیگر، عمق کاربرد آن در توصیف هر چیزِ از همریخته و کمجان را نشان میدهد.