یعنی چه
واژه «ایذائ» (که شکل دیگر نگارش «ایذاء» است) در لغت به معنای رنج دادن، صدمه زدن و آزار رساندن به کسی است؛ خواه این آسیب و آزار جنبه جسمی داشته باشد و خواه جنبه روانی و روحی.
تلفظ
این واژه به صورت کشیده در پایان (همزه ساکن) تلفظ میشود و در اصل یک مصدر عربی در باب افعال است.
در جدول
پاسخ پنج حرفی برای کلمه ایذائ در جدول، خود کلمه «ایذائ» یا «ایذاء» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، واژههای فوق معادلهای دقیقی برای این مفهوم هستند.
به عربی
این کلمه خود ریشه عربی دارد و از فعل «آذى» مشتق شده و در متون فصیح عربی به وفور به کار میرود.
به فارسی
نزدیکترین و دقیقترین برگردانهای فارسی برای این واژه، کلمات «آزار دادن» و «گزند رساندن» هستند.
در قرآن
هرچند خود مصدر «ایذاء» در متن قرآن نیامده، اما مشتقات فعلی آن مانند «یُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ» بارها در معنای آزار روحی، جسمی و اجتماعی به کار رفته و مورد نکوهش شدید قرار گرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل ایذائ
واژه «ایذائ» یا «ایذاء» یک مصدر عربی از ریشه «أ ذ ی» است که وارد زبان فارسی شده و به طور گسترده در متون حقوقی، اخلاقی و ادبی به کار میرود. این کلمه به معنای هرگونه رفتار یا گفتاری است که موجب آزار، اذیت، رنجش خاطر یا صدمه بدنی و روانی به دیگری شود و در نظام اخلاقی به عنوان یک صفت ناپسند و ممنوع شناخته میشود.
در فرهنگهای واژگان و در میان کاربران، این کلمه معمولاً به عنوان مترادف آسیب و آزار در نظر گرفته میشود. همچنین مشتقات فعلی آن در آیات قرآن کریم برای نکوهش کسانی که به پیامبر اکرم (ص) یا مومنان آزار میرساندند، استفاده شده است که نشاندهنده اهمیت و بار معنایی منفی این واژه در بستر دینی و اجتماعی است.