یعنی چه
واژه منتبار به عنوان یک صفت ترکیبی، به شخصی اطلاق میشود که لطف، نیکی یا احسانی را از سوی دیگری پذیرفته و به همین سبب، خود را زیر بار سنگین اخلاقی یا روانی آن محبت احساس میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسر میم و تشدید حرف نون به صورت مِنتبار (mĕnnăt-bār) انجام میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه منت بار با ۶ حرف به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل مدیون، وامدار یا سپاسگزار استفاده میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم منتبار در زبان انگلیسی از واژههایی استفاده میشود که نشاندهنده احساس دینداری، سپاسگزاری عمیق یا تعهد اخلاقی به فرد نیکیکننده هستند.
به عربی
در زبان عربی از اصطلاحاتی استفاده میشود که مفهوم سپاسگزاری همراه با حس بدهکاری اخلاقی و روانی را به مخاطب منتقل کنند.
به فارسی
از معادلها، مترادفها و جایگزینهای دقیق فارسی برای این واژه میتوان به اصطلاحاتی چون وامدار، زیر دین، احسانمند و مرهون نیکی دیگران اشاره کرد.
در قرآن
خودِ ترکیب فارسی «منتبار» در قرآن وجود ندارد، اما ریشه عربی آن یعنی «م ن ن» بارها در قالب فعل و اسم آمده است؛ قرآن کریم منت گذاشتن بندگان در بخششها را نکوهش کرده و در آیه ۲۶۴ سوره بقره میفرماید بخششهای خود را با منت و آزار باطل نکنید.
جمعبندی و توضیح کامل منت بار
واژه ترکیبی «منتبار» از دو جزء «منت» (با ریشه عربی به معنی نعمت و احسان همراه با یادآوری) و «بار» (پسوند فارسی به معنی حامل یا تحملکننده) تشکیل شده است. این صفت در ادبیات و زبان فارسی به کسی اطلاق میشود که سنگینی روانی و اخلاقی نیکیِ فرد دیگری را بر دوش میکشد و خود را به نوعی وامدار او میداند.
در فرهنگ ایرانی و ادبیات کلاسیک، کشیدن بار منت خلق معمولاً امری ناپسند و مایه سرافکندگی تلقی میشود؛ به طوری که بزرگانی چون سعدی تاکید دارند که انسان سختی و محنت زمانه را تحمل کند، اما زیر بار منت دیگران نرود. از این رو، این واژه حامل یک بار معنایی روانی عمیق در تعاملات اجتماعی است.