یعنی چه
«هستش» یک صورت غیررسمی و گفتاری در زبان فارسی است که از ترکیب فعل «هست» (از مصدر بودن) و ضمیر متصل سوم شخص مفرد «ـش» تشکیل شده است. این واژه برای تأکید بیشتر یا روانتر شدن لحن گفتار در مکالمات روزمره به کار میرود و معادل «است» یا «وجود دارد» در فارسی معیار است.
ریشه
ریشه این واژه به فعل «هستن» (از ریشه هندواروپایی و ایران باستان ah- به معنی بودن) برمیگردد. در سیر تحول زبان شفاهی، این فعل با ضمیر متصل مفعولی/ملکی «ـش» ترکیب شده و ساختار محاورهای امروزی را شکل داده است.
تلفظ
این کلمه در گویش معیار و گفتاری تهران و بسیاری از مناطق ایران به صورت [hast-eš] با فتحهی حرف تاء پیش از ضمیر تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، اگر پرسش جدول به صورت عامیانه به این مفهوم اشاره داشته باشد، پاسخ دقیق آن ۴ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به ساختار جمله و فاعل مورد نظر در زبان انگلیسی، از افعال توبی یا اصطلاحات وجودی استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای بیان مفهوم وجود داشتن از کلمه Var و برای تأکید بر حضور شخص یا شیء از ضمایر مربوطه استفاده میشود.
نماد چیست
این واژه ارزش نمادین اسطورهای یا فرهنگی خاصی ندارد، اما در زبانشناسی به عنوان یک نماد و شاخص آشکار برای تفکیک زبان گفتاری (شفاهی) از زبان نوشتاری (معیار و رسمی) شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل هستش
واژه «هستش» یکی از پرکاربردترین اصطلاحات در زبان گفتاری و محاورهای فارسی است. این کلمه در واقع شکل گسترشیافته و تاکیدشده فعل «هست» است که با اضافه شدن ضمیر متصل سوم شخص «ـش» پدید آمده است. کاربرد اصلی آن در مکالمات روزمره، صمیمی و غیررسمی برای بیان وجود داشتن، حضور داشتن یا انتساب یک ویژگی به یک فرد یا شیء است.
از نظر دستور زبان و نگارش رسمی فارسی، استفاده از «هستش» در متون اداری، علمی، کتابها و مقالات مجاز نیست و به عنوان غلط نگارشی یا ساختار ضعیف در نظر گرفته میشود. در این گونه متون، همواره توصیه میشود که به جای آن از شکلهای رسمی مانند «است»، «هست» یا «وجود دارد» استفاده شود.
در مقایسه با زبانهای دیگر، این واژه معادل دقیقی که همان لحن عامیانه را بازتاب دهد ندارد و در برگردان آن به زبانهایی چون انگلیسی و ترکی، از افعال ربطی استاندارد و کلمات بیانگر وجود (مانند is یا var) استفاده میشود.