یعنی چه
تشبیه تسویه از اصطلاحات علم بیان در آرایههای ادبی است و زمانی رخ میدهد که شاعر یا نویسنده، دو یا چند چیز مختلف (مشبّه) را به دلیل داشتن صفت مشترک، به یک چیز واحد (مشبّهبه) تشبیه کند تا بین آنها برابری و تسویه ایجاد کند.
تلفظ
این عبارت به صورت [tašbīh-e tasviye] تلفظ میشود که شامل دو واژه عربی «تشبیه» و «تسویه» به همراه مصوت کسره اضافه میان آنها است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف (۱۰ حرفی) دقیقاً «تشبیه تسویه» است و به عنوان آرایه برابر کردن چند مشبه شناخته میشود.
به انگلیسی
در بلاغت غربی اصطلاح ساختاری واحد و مستقلی برای تفکیک این فرمول وجود ندارد؛ اما از عبارات توصیفی فوق برای انتقال مفهوم آن استفاده میشود.
به arabic
این اصطلاح به طور کامل از بلاغت و ادبیات عربی وارد زبان و ادبیات فارسی شده و در منابع عربی نیز به همین نام شناخته میشود.
به فارسی
معادل توصیفی فارسی این اصطلاح، «همسانسازی چند چیز در یک تصویر» یا «تشبیه برابری» است که نشاندهنده یکسان ساختن چند پدیده در یک صفت مشترک است.
در قرآن
عبارت «تشبیه تسویه» به عنوان یک آرایه با این نام در متن قرآن وجود ندارد؛ هرچند نمونههای ساختاری آن که شامل چند مشبه و یک مشبهبه باشد، بعدها توسط دانشمندان علوم قرآنی در آیات استخراج و تحلیل شده است.
جمعبندی و توضیح کامل تشبیه تسویه
تشبیه تسویه یکی از مباحث ظریف و دقیق در آرایههای ادبی و علم بیان است. کاربرد اصلی این آرایه زمانی است که سخنور قصد دارد چند موضوع یا پدیده متفاوت را از نظر داشتن یک صفت خاص با یکدیگر برابر نشان دهد. برای این کار، او تمامی آن پدیدهها (مشبّهها) را به یک تصویر یا مفهوم واحد (مشبّهبه) مانند میکند.
به عنوان یک نمونه برجسته در شعر کلاسیک، میتوان به بیتی از منصور منطقی رازی اشاره کرد که میگوید: «مانا عقیق نارد کس از یمن / همرنگ این سرشک من و دو لبان تو». در این فرمول ساختاری، شاعر «سرشک» (اشک) و «لبان معشوق» را که دو چیز مستقل هستند، به دلیل سرخی مشترک به «عقیق یمن» تشبیه کرده است.
واژه تسویه از ریشه عربی «س و ی» به معنای برابر کردن و یکسان ساختن گرفته شده است. نقطه مقابل این آرایه، «تشبیه جمع» است که در آن برعکسِ تسویه، یک مشبه واحد را به چند مشبهبه مختلف تشبیه میکنند.