یعنی چه
شک و تردید به حالت ناپایداری ذهنی گفته میشود که در آن فرد نسبت به درستی، حقیقت یا وقوع چیزی اطمینان ندارد و بین پذیرش و رد آن مردد است؛ به عبارت دیگر، فاصلهای است میان یقین و انکار که موجب ناتوانی در تصمیمگیری میشود.
متضاد
واژههایی که مفهوم مقابل و روبروی شک و تردید را میرسانند و بر ثبات ذهنی و باور کامل دلالت دارند.
تلفظ
این ترکیب عطف از دو واژهٔ عربی تشکیل شده و در زبان فارسی به صورت [šakk o tardīd] تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدول متقاطع بر اساس تعداد حروف خواسته شده.
به انگلیسی
رایجترین معادلهای زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم عدم قطعیت و شکاکیت.
به عربی
واژگان اصلی زبان عربی که ریشهٔ مستقیم این ترکیب در زبان فارسی هستند.
در قرآن
این دو واژه به صورت ترکیب عطفیِ «شک و تردید» در قرآن نیامدهاند، اما ریشههای آنها به وفور استفاده شده است. معروفترین معادل قرآنی آن واژه «رَیْب» است، مانند آیه «ذَٰلِکَ الْکِتَابُ لَا رَیْبَ ۛ فِیهِ» (بقره/۲). خود واژه «شَکّ» نیز بارها برای اشاره به نبود یقین یا تزلزل در باور دینی به کار رفته است که معمولاً بار منفی دارد و در برابر هدایت و یقین قرار میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل شک و تردید
شک و تردید یک حالت شناختی و ذهنی است که به معنای عدم قطعیت و ناتوانی در ترجیح دادن یک گزینه بر گزینهٔ دیگر تعریف میشود. این اصطلاح از دو واژه با ریشهٔ عربی تشکیل شده است؛ «شک» از ریشه ش ک ک به معنی خلل یافتن در یقین، و «تردید» از ریشه ر د د به معنی رفتوآمد مکرر فکر میان چند گزینه است. در ادبیات، فلسفه و روانشناسی، این حالت معمولاً با نمادهایی چون دوراهی، مه یا علامت سؤال نمایش داده میشود.
اگرچه شک و تردید در متون دینی و قرآنی (که اغلب با واژه ریب از آن یاد میشود) به دلیل ایستایی در مسیر ایمان بار منفی دارد، اما در دیدگاههای فلسفی و عرفانی گاهی به عنوان یک مرحلهٔ گذار مثبت و ضروری برای عبور از جهل و رسیدن به معرفت و یقین ناب نگریسته میشود.