یعنی چه
واژهٔ «المعتدین» یک کلمهٔ کلاسیک و قرآنی است که به معنای ستمگران، از حدّ گذرندگان و کسانی است که مرزهای حق، عدالت و قانون را میشکنند و به حقوق دیگران تعدی میکنند. این کلمه از ریشهٔ «ع د و» به معنای تجاوز و دشمنی گرفته شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «اَلمُعتَدین» با ضمه روی میم و فتح روی تاء است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «تجاوزکاران در قرآن» یا «از حد درگذرندگان» کاربرد دارد.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی و جمع مذکر سالم از اسم فاعل «معتدی» است که همراه با الف و لام تعریف آمده است.
به فارسی
در برگردان متون کهن و تفاسیر فارسی، این کلمه را به «تجاوزکاران از مرز مشروع»، «ستمکاران» و «بیدادگران» ترجمه کردهاند.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم در توصیف کسانی به کار رفته است که قوانین الهی، حدود شرعی و اصول اخلاقی را نقض میکنند. عبارت مشهور «إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ» (قطعا خداوند تجاوزکاران را دوست ندارد) بارها در آیاتی مانند آیه ۱۹۰ سوره بقره و آیه ۵۵ سوره اعراف تکرار شده و یک بار معنایی منفی حقوقی و اخلاقی جدی دارد.
نماد چیست
این واژه یک مفهوم انتزاعیِ رفتاری است و نماد فیزیکی خاصی ندارد؛ اما در فرهنگ اسلامی و تفاسیر، نمادی از خروج از اعتدال الهی، شکستن مرزهای عدالت و تعدی به حقوق جامعه و انسانها به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل المعتدین
واژهٔ «المعتدین» یک مفهوم کلیدی و اخلاقی در ادبیات قرآنی و متون کهن است که ریشه در مفهوم تجاوز، دشمنی و عبور از حد و مرزهای تعیینشده دارد. این کلمه جمعِ «مُعتَدی» است و به کسانی اشاره میکند که نهتنها حقوق دیگران را زیر پا میگذارند، بلکه از چارچوبهای الهی و انسانی خارج میشوند.
در نظام معنایی قرآن، المعتدین در نقطهٔ مقابل مفاهیمی چون متقین (پرهیزگاران) و مقسطین (دادگران) قرار میگیرد. تکرار این واژه همراه با سلب محبت الهی («لا یحب»)، نشاندهندهٔ بار منفی شدید و اهمیت رعایت حقوق و حدود در رفتارهای فردی و اجتماعی است.