یعنی چه
این واژه در لغت به معنی داد و فریاد، شور و غوغا، هیاهو و بهویژه سروصدای ناخواسته و آشفتهٔ جمعیت هنگام ازدحام، جدال یا جنگ است. در کاربرد مدرن، به هرگونه آشفتگی صوتی و نویز اطلاق میشود.
مترادف
واژههای فوق همگی بر مفهوم آشفتگی صوتی، بلند شدن صداهای نامنظم و شلوغی دلالت دارند.
متضاد
این کلمات نشاندهندهٔ حالت فاقد هرگونه آلودگی صوتی، فریاد و آشفتگی محیطی هستند.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «سروصدا و غوغا» یا «بانگ و فریاد عربی»، واژهٔ ۵ حرفی «ضوضاء» قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Noise دقیقترین معادل برای کاربرد علمی و عمومی آن است، در حالی که Clamor و Uproar جنبهٔ انسانی و جمعیتی آن را میرسانند.
به عربی
خود واژهٔ «ضوضاء» در عربی معاصر کاربرد بسیار بالایی دارد و واژگان هممعنی فوق برای بیان لایههای مختلف صوتی به کار میروند.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه به فارسی اصیل، همان کلماتی چون «بانگ»، «فریاد»، «غوغا»، «شلوغی» و ترکیب «سروصدا» است.
در قرآن
واژهٔ «ضوضاء» در نصّ صریح قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما مفاهیم مرتبط با آن مانند نهی از بلند کردن صدا در آیه ۱۹ سوره لقمان («وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِکَ») مطرح شده است. همچنین ریشه فعلی آن در احادیث برای توصیف فریاد دوزخیان دیده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ضوضاء
واژهٔ «ضوضاء» از کلمات اصیل عربی است که به ادبیات کلاسیک، رسمی و لغتنامههای فارسی راه یافته است. این کلمه بر اساس ریشه چهارحرفی خود (ضوضو)، نوعی نامآوا یا اسم صوت به شمار میرود که برای حکایت از داد، فریاد و آشفتگی صوتی ناشی از ازدحام جمعیت، جدال یا جنگ وضع شده است.
در کاربردهای نوین و امروزی، این واژه دقیقاً معادل مفهوم «آلودگی صوتی» یا «نویز» در علوم فیزیک و مخابرات به کار میرود و نشاندهندهٔ هرگونه سیگنال یا صدای مزاحم، ناخواسته و نامنظم است که آرامش محیط یا وضوح پیام را برهم میزند.